ิ้งไปแล้ว”
น้ำเสียงของหนานเสียนนุ่มสบาย นอกจากยามมองเฟิงหรูชิงเท่านั้นที่สายตาเขาจะอบอุ่นขึ้นมาก
“อ้อ”
เฟิงหรูชิงไม่พูดพร่ำมากความอีก อย่างไรเสียเจ้างูตัวนั้นทิ้งยังก็ไม่หาย มันจะปีนกลับมาอย่างเข้มแข็งเอง
“สัตว์วิเศษพวกนี้…” เฟิงหรูชิงเงียบอยู่สักพัก หันไปมองสัตว์วิเศษในที่นั้น พวกเจ้าล้วนจะกลับไปกับข้าหรือ”
เหล่าสัตว์วิเศษทั้งหลายครุ่นคิด ต่อมาต่างก็ส่ายหน้า
ไม่ว่าอย่างไรพวกมันก็อาศัยในป่าจนชินแล้ว จวนองค์หญิงหลังเดียวก็ไม่อยู่อีกด้วย
อีกทั้งที่นี้มีญาติของพวกมันมากมายฝังอยู่ พวกมันไม่ยินยอมออกจากป่าแห่งสัตว์วิเศษ
เฟิงหรูชิงยิ้มอ่อนเอ่ยว่า “พวกเจ้าอยากอยู่ต่อข้าเองก็ไม่ฝืนบังคับ พวกเจ้าเรียงแถวกันเข้ามาผูกสัญญากับข้าทีละตัวก็พอแล้ว พวกเจ้าอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษทำงานให้ข้าก็พอ แต่ว่า…ข้าเตือนไปทางโลกสันโดษเสียหน่อย ป่าแห่งสัตว์วิเศษนี้ใครก็แตะต้องไม่ได้!”
…………….
[1] พวกตัดแขนเสื้อ เปรียบเทียบคือ ชายรักชาย
