ริงๆ ก็โต้ตอบไปตามธรรมชาติเท่านั้น ทำไปตามสัญชาตญาณ”
นางไม่อธิบายคำพูดนี้ยังดี ยิ่งอธิบายไป สีหน้าจิ่วหมิงยิ่งหม่นลงเรื่อยๆ
“อย่างมากต่อไป ข้าทำเหมือนท่านเป็นสตรีดีหรือไม่ ขอเพียงท่านไม่เข้าใกล้ข้าจนเกินไปก็พอแล้ว ปฏิกิริยาตอบโต้ของร่างกายข้าควบคุมไม่ได้ หากเมื่อครู่ท่านเข้าใกล้ข้ามาอีกสักนิด ข้าเกรงว่าแม้กระทั่งมือข้าเองก็ยังควบคุมไม่อยู่ เมื่อถึงเวลาเผลอตบท่านออกไปโดยไม่ตั้งใจ คงจะไม่ดีแน่”
หากจิ่วหมิงเป็นพวกตัดแขนเสื้อ[1] นางใกล้ชิดกับเขาก็ไม่แรงกดดันมากเกินไปนัก
อย่างน้อยก็ทำเสียว่าเขาเป็นสตรี เว้นอย่างเดียวก็คือ นางไม่อาจใกล้ชิดกับผู้อื่นมากเกินไปจริงๆ นางเกรงจะควบคุมมือเท้าไว้ไม่อยู่
นอกจากกั๋วซือ…กั๋วซือคือคนที่ทำให้ร่ายกายนางยอมรับได้
เฟิงหรูชิงในยามนี้คิดไม่ถึงว่า ครั้งแรกที่นางดื่มเมา กั๋วซือก็ใกล้ชิดกับนางมากแล้ว นางไม่อาจควบคุมปฏิกิริยาตอบโต้ของร่างกายได้ ตบเขาเข้าอย่างจังไปหนึ่งที
ตอนที่หนานเสียนเพิ่งเดินเข้ามา ได้ยินเฟิงหรูชิงเอ่ยประโยคนี้ สีหน้าผ่อนคลายลง ใบหน้าอันสง่างามเจือรอยยิ้มจางๆ
“เสี่ยวชิงเล่า” เฟิงหรูชิงมองหนานเสียน ทว่าไม่เห็นเสี่ยวชิง จึงถามออกด้วยความฉงน
“ท
