่ไหวอีกแล้ว รอยยิ้มแข็งกระด้างในทันที มุมปากของเขากระตุกอยู่สองครั้งจึงจะวางลงได้ “ข้ารู้สึกว่าเสี่ยวชิงเอ๋อร์ทำให้ข้าประทับใจเป็นอย่างยิ่ง ข้าจะไม่ล้มเลิก”
หนานเสียนมองจิ่วหมิงนิ่ง “เจ้าไม่มีโอกาส”
“เพราะเหตุใด?”
“นางนอกจากชอบผู้หญิงแล้วก็ชอบเพียงกดข้า”
“…”
ไม่รู้เพราะเหตุใด จิ่วหมิงในตอนนี้รู้สึกว่าใบหน้านิ่งเรียบของหนานเสียนกวนอารมณ์ยิ่งนัก หากไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิงยังอยู่ที่นี่ เขาคงจะอดไม่ไหวต่อยไปสักหมัด
“ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือสา” จิ่วหมิงหรี่ตาลงแย้มยิ้มชั่วร้าย “ข้าไม่สนว่าก่อนหน้านี้เสี่ยวชิงเอ๋อร์ก็เกิดเรื่องอะไรกับเจ้า แต่ข้าก็มองออกแล้วว่าตระกูลของเจ้า…ดูเหมือนจะไม่เป็นมิตรกับนางนัก หนานเสียนหากวันหน้าเจ้าทำให้เสี่ยวชิงเอ๋อร์ถูกทำร้ายไม่ว่าทางใด หากเจ้ามีเรื่องไม่ได้ยืนอยู่ข้างนางปกป้องนาง ข้าจะทำให้นางออกจากเจ้าไปตลอดกาล!”
“เจ้าไม่มีโอกาสเช่นเดิม”
ตั้งแต่พบกันที่ป่าไผ่ทิศใต้เมื่อหนึ่งปีก่อนหน้าเขาก็ตัดสินใจแล้ว…ไม่มีทางปล่อยมือนาง
เพื่อนางเขาสามารถไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น!
ไม่ว่าใครล้วนไม่อาจทำร้ายนางได้!
“ขอให้เป็นเช่นนั้น” จิ่วหมิงย่างก้าวไปข้างกายหนานเสียนอย่างเชื่องช้า จงใจกดเสียงลงต่ำเสีย
