งของเขาน่าฟังเป็นอย่างยิ่ง
“หากเจ้ามีตรงไหนทำร้ายนางแม้แต่น้อย แม้นางไม่ยินยอมข้าก็ยังบังคับพานางไป”
“อื้อ”
“แต่ว่า” จิ่วหมิงยิ้มอีกครั้ง “เจ้าอย่าหวังว่าข้าจะออกจากข้างกายชิงเอ๋อร์ยอดเยี่ยมเช่นนี้ข้าปล่อยนางไปไม่ลง หากเจ้าทำไม่ดีต่อนางจริงโอกาสของข้าก็มาแล้ว”
สีหน้าหนานเสียนเย็นชา ทว่าหลังจากได้ยินคำของจิ่วหมิงสายตาสงบนิ่งของเขาก็มีคลื่นเล็กๆ ปรากฏขึ้นในที่สุด
“ข้าไม่มีทางให้โอกาสเจ้าตลอดชีวิต”
เพราะว่าเขาไม่มีทางทำร้ายชิงเอ๋อร์
ดังนั้นชีวิตนี้ของเขาไม่มีทางได้มีโอกาสอีกแล้ว…
จิ่วหมิงเก็บสายตากลับมาด้วยรอยยิ้ม สายตาหยุดอยู่ที่ร่างของหญิงสาวตรงหน้า
ชิงเอ๋อร์ ที่ข้าทำให้เจ้าได้ก็มีเพียงเท่านี้แล้ว
หวังว่าเขา…จะยืนเคียงข้างเจ้าตลอดไปได้จริง
หากเขาทำร้ายเจ้าเพื่อตระกูลของเขาแม้แต่น้อยนิด ข้าจะรีบพาเจ้าไปไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและจะไม่ยอมปล่อยไปอีก! ไม่ให้โอกาสเขาอีก!
นิ้วของจิ่วหมิงลูบลายฟ้าผ่าสีม่วงที่หางตาแผ่วเบา นัยน์ตาชั่วร้ายแสดงความเหงาเล็กน้อย
บางที…ในตอนที่ทุกคนล้วนรังเกียจเขา หวาดกลัวเขา มีเพียงเฟิงหรูชิงเท่านั้นที่เอ่ยคำพูดปลอบใจเขาเช่นนี้ออกมา เขาจึงมีความรู้สึกใจเต้นเป็นครั้งแรก
ทว่าคนที่เขา
