ช่”
“อื้อ เช่นนั้นข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”
หลังจากได้ยินคำพูดของชายหนุ่มมู่หย่งก็ถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว ทว่าตอนที่เขาได้สติกลับมาไอดาบก็ทะลุร่างอย่างกะทันหันเสียแล้ว ปึ้ง ทำลายจุดตานเถียนในร่างของเขา
สำหรับคนตระกูลมู่แล้ว ความสามารถหมายถึงอะไรเกรงว่าไม่มีผู้ใดจะไม่รู้
หากสูญเสียความสามารถไปทั้งชีวิต มีชีวิตอยู่ในสถานที่เช่นตระกูลมู่ก็เท่ากับนรกบนดิน อยู่ไม่สู้ตาย!”
พู่!
มู่หย่งกระอักเลือดออกมาร่างไร้เรี่ยวแรงคุกเข่าลงกับพื้น เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกสายตาจับจ้องหนานเสียน “เจ้า…”
“เจ้านำคำพูดของข้ากลับไป” หนานเสียนนิ่งสงบ “ข้าจะรอเขาที่แคว้นหลิวอวิ๋น”
คำพูดนั้นเหมือนกับกำลังพูดว่า เจ้ารีบกลับไปบอกมู่หลิง ให้มู่หลิงรีบมาแคว้นหลิวอวิ๋น ข้าจะรอเอาชีวิตสุนัขของเขา!
ร่างของมู่หย่งลุกขึ้นจากพื้นอย่างเชื่องช้า คนทั้งคนราวกับแก่ลงไปหลายสิบปี เส้นผมขาวหมดทั้งศีรษะแผ่นหลังกลับกลายเป็นงองุ้ม เดินยังไม่อาจเดินได้อย่างมั่นคงแข็งแรงเหมือนก่อน
เขาไม่กล้าอยู่ต่ออีกเกรงว่าหนานเสียนจะลงมือฆ่าเขาจริงๆ
เขาในก่อนหน้านี้คิดว่าซู่อีไม่มีความสำคัญอันใด คนที่นายท่านรองรักจริงๆ คือชิงเยียน จึงเคยช่วยชิงเยียนรังแกซู
