ตอนที่ 627 คนจวนเทียนเสินมา (10)
ฝูเฉินก็ไม่พูดอะไรอีก
เขาตกต่ำถึงขนาดไปแย่งกระดูกตั้งแต่เมื่อใดกัน?
ไม่ใช่ ต้าเฮยก็ไม่ใช่มะหมา!
…
เฟิงหรูชิงไม่สนใจคนอื่นอีก
ราวกับในโลกใบนี้ ในสายตาและในใจของนางมีเพียงคนคนเดียว
“เขารังแกเจ้าใช่หรือไม่?” นิ้วมือของชายหนุ่มลูบเส้นผมนางอย่างอ่อนโยน สายตาเย็นชาหันไปมองมู่หย่งที่ตะลึงตาโตอ้าปากค้าง
มู่หย่งตะลึงงันไปจริงๆ
เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดบอกเขาว่าหนานเสียนจะปรากฏตัวที่นี่
เดี๋ยวก่อน นายท่านรองล่ะ? เขาจากไปเช่นนี้หรือ?
เพราะแม้ว่าเมื่อครู่มู่หลิงจะบอกให้มู่หย่งพูดอย่างไร ทว่าข่าวหนานเสียนอยู่ที่ป่าสัตว์วิเศษเขาบอกกับมู่ซีเงียบๆ ไม่ได้บอกมู่หย่ง ทำให้มู่หย่งไม่รู้เรื่องจริงๆ
เฟิงหรูชิงมองตามสายตาของหนานเสียนก็เห็นมู่หย่งแล้วเงียบไปชั่วขณะ “เขารังแกมังกรของข้า”
“อื้อ” ชายหนุ่มยกยิ้มบาง “เช่นนั้นข้าฆ่าเขาระบายความโกรธให้เจ้าดีหรือไม่?”
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้ว “ไม่เพียงเท่านั้น ตระกูลมู่จวนเทียนเสินนี่ยังเคยไปจวนองค์หญิงของข้า บอกว่าให้ข้าเป็นอนุ”
เป็นอนุ?
ของใคร?
มู่หลิงหรือว่ามู่ซี?
เจตนาฆ่านัยน์ตาของหนานเสียนมากขึ้นยิ่งกว่าเก่า
ไม่ว่าเป็นของใคร ก็ล้วนห้ามใครมาดูหมิ่
