?”
ปึ้ง!
เฟิงหรูชิงยกมือขึ้นคมดาบฟันลงไป พลันฟันกรงจนแตกออก
จิ้งจอกขาวร้องเอ๋าว์วู ฝีเท้าค่อยๆ ก้าวเดินมาทางเฟิงหรูชิง
เพราะมันบาดเจ็บหนักเกินไปไม่อาจเดินเร็วได้แต่กลัวไม่หยุดพักฝีเท้าแม้เพียงก้าว
ดวงตาจิ้งจอกสีฟ้าครามเต็มไปด้วยน้ำตา รู้สึกอยุติธรรมและปีติยินดีหลังจากรอดจากภัยพิบัติ
พริบตาเดียวร่างของเฟิงหรูชิงก็หยุดอยู่ตรงหน้าของจิ้งจอกขาว นางนำผลราชามังกรสีม่วงออกมาส่งไปที่ปากจิ้งจอกขาว
จิ้งจอกขาวกลืนผลราชามังกรสีม่วงลงไป บาดแผลบนร่างกายก็ค่อยๆ ฟื้นฟูดังเดิม
“ไม่ต้องกลัวข้ามาแล้ว วันหน้าข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าอยู่ในป่าสัตว์วิเศษลำพังอีก”
ไม่ต้องกลัว
ประโยคนี้ทำให้ใจจิ้งจอกขาวสั่นสะท้านและสงบลง
ใช่แล้ว นางมาแล้ว!
พวกมันไม่ต้องหวาดกลัวอีก ไม่ต้องถูกจับไป ทว่าสมาชิกในเผ่าของมัน…ตายหมดแล้ว เหลือมันเพียงตัวเดียว!
“แม่นาง” สีหน้าชายวัยกลางคนอีกคนไม่ดีเป็นอย่างมาก “เจ้าบอกว่าจิ้งจอกตัวนี้เป็นของเจ้า เจ้าจะระบายความโกรธให้สัตว์วิเศษของเจ้าก็ไม่เป็นไร แต่ว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้ที่พวกเราจับมาไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ดังนั้น…”
เฟิงหรูชิงยืดตัวตรง ใบหน้าของนางเย็นชา “เจ้าบอกว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับข้
