เป็นของเจ้า?”
เฟิงหรูชิงพยักหน้าน้อยๆ
“อื้อ” หนานเสียนตอบรับนิ่งเรียบ “เช่นนั้นก็ไม่มีผู้ใดแตะต้องมันได้”
ความหมายของคำพูดก็คือ ไม่ว่าจะเป็นผู้เฒ่าตระกูลมู่ที่ต้องการเนื้อมังกรหรือเป็นเฉินชิงเยียน ล้วนไม่มีผู้ใดสามารถแตะต้องมังกรของเฟิงหรูชิงได้!
“หนานเสียน!”
มู่หย่งไม่เข้าใจ หญิงสาวผู้นี้วางยาเสน่ห์อะไรหนานเสียนกันแน่ เหตุใดเพื่อนางหนานเสียนจึงได้เปลี่ยนเป็นไม่ไว้หน้าผู้ใดเช่นนี้
ประโยคต่อมาเขายังไม่ทันได้เอ่ยออกไปหนานเสียนก็มาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
กลิ่นไอแข็งแกร่งทำให้หายใจไม่ออกปกคลุมเหนือท้องฟ้า และยังทำให้ลมหายใจมู่หย่งสะดุด ราวกับมีภูเขาลูกยักษ์กดทับอยู่บนศีรษะของเขา ทำให้เขาไม่อาจหายใจได้เลย
หลังจากนั้น…
ปึ้ง! ร่างของมู่หย่งราวกับลูกธนูที่ออกจากคันลอยออกไปในทันที จนกระทั่งชนกับต้นไม้เก่าแก่ที่อยู่ไม่ไกลจึงจะหยุดลงได้ ค่อยๆ ตกลงพื้น
ปากของเขามีเลือดทะลักออกมาไม่หยุด ใบหน้าสูงวัยขาวซีดไร้สีเลือด
หนานเสียนอยู่ตรงหน้ามู่หย่งแล้ว หน้าของเขาไร้ความรู้สึก ดวงตาเย็นชาจับจ้องไปยังมู่หย่งที่นอนอยู่บนพื้น
ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับมองคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
…
จิ่วหมิงหรี่ตาลง ดวงตาชั่วร้ายตกอยู่ที่ร่างของชา
