ี้เองเสียงตกใจก็ดังออกมาจากด้านหลังพุ่มไม้
เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นที่ตรงหน้ามีกลุ่มคนเดินออกมาอย่างเชื่อช้า มุมปากของพวกเขาแฝงด้วยรอยยิ้มที่มุ่งมั่นเพื่อที่จะได้มาให้ได้ ราวกับว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งของที่อยู่ในถุงผ้าของพวกเขาแล้ว
“เจ้าสำนักมืด เจ้าสำนักผีเสื้อ เจ้าหอหลิงอวิ๋น ประมุขพรรคแปดทิศ คุณชายจิ่วหมิงหอแห่งแรก พวกท่านรีบมาช่วยพวกเราเร็วเข้า รีบฆ่าหญิงที่เป็นศัตรูกับทั้งโลกสันโดษเพื่อปกป้องสัตว์วิเศษนี่ซะ!” เสียงของชิงซานแฝงด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตาแดงก่ำฉายแววดุร้าย
จิ่วหมิงอยออกไปด้านข้างสองก้าวแยกห่างจากทุกคนโดยไม่รู้ตัว
มุมปากของเขามีรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นชั่วร้ายจับใจ
“ขออภัยด้วยข้าเพียงแค่ผ่านมาทางนี้เท่านั้น ข้ากับพวกท่านไม่ใช่พวกเดียวกัน พวกท่านอยากจะทำอะไรก็อย่าดึงข้าเข้าไปเกี่ยว”
พูดจบคำจิ่วหมิงไม่มองสีหน้าดำมืดของจ้าวเย้าแม้แต่น้อย สายตาของเขามองข้ามคนเหล่านั้นไปยังใบหน้างดงามใบหน้านั้น
“นางหนู เจ้าตัวคนเดียวแอบหนีมาป่าสัตว์วิเศษก็ไม่บอกข้าสักคำ ปล่อยให้ข้ารอเจ้าอยู่ที่หอแห่งแรก” เขาถอนหายใจเบาๆ ก้าวเท้าไปทางเฟิงหรูชิงอย่างเชื่องช้า ยื่นมือออกไปลูบศีรษะนา
