งน้ำเสียงแฝงด้วยความเอาใจ “เกิดเจ้าถูกรังแกที่นี่จะทำอย่างไร?”
เฟิงหรูชิงปัดมือจิ่วหมิงออกแล้วจัดทรงผมตัวเอง “เจ้ากล้ายุ่งกับผมของข้าอีก ข้าเอาเจ้าตายแน่!”
จิ่วหมิงเงียบไปชั่วครู่ “ข้ากับพวกเขาไม่ใช่พวกเดียวกันจริงๆ ข้าเจอคนพวกนี้ห่างออกไปร้อยเมตร แล้วก็พบว่าที่นี่มีการต่อสู้พอดีข้าก็เลยตามมาด้วย”
“อ้อ ข้ารู้แล้ว”
ประโยคนี้ของหญิงสาวทำให้มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง หน้ากากบนใบหน้าของเขาสะท้อนแสงกลับภายใต้แสงอาทิตย์
แม้แต่รอยยิ้มของเขายังน่าประทับใจผู้คนเช่นนี้
ไม่รู้ว่าใต้หน้ากากนี้จะมีหน้าตาเป็นเช่นไร
เฟิงหรูชิงเอื้อมมือไปจะปลดหน้ากากของเขาออก ทว่าในตอนที่แตะกับหน้ากากของเขากลับถูกมือของเขาจับกุมเขาไว้
“นางหนูข้าเคยบอกไปแล้ว หากเจ้าอยากเห็นใบหน้าของข้ามีเพียงต้องแต่งงานกับข้า ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่าเจ้าจะเคลิบเคลิ้มหลงไหลข้าจนอยากจะอิงแอบแนบชิด”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะ “ข้าเพียงต้องการเห็นว่าเจ้าอัปลักษณ์สะเทือนฟ้าดินแม้แต่ผีสางยังต้องหลั่งน้ำตาเพียงใด”
จิ่วหมิง “…”
นางหนูนี่ไม่เชื่อว่าเขารูปงามเพียงใดกัน?
“หึหึ”
จื่อเยียนอาจเห็นว่าคนช่วยมากันมากมายแววตานั่นจึง
