ฉายแววดูถูกและประชดประชัน “เฟิงหรูชิง ดูเหมือนว่าหลังจากที่เจ้าถูกหลิ่วอวี้เฉินหย่าจะยอมดูถูกตัวเองเสียแล้ว? หาชายที่อัปลักษณ์จนไม่กล้าพบหน้าผู้คนเช่นนี้?”
“…”
แววตาชั่วร้ายของจิ่วหมิงกวาดมองไปยังจื่อเยียนนิ่งเรียบ แสงเย็นวาบส่องออกมาจากนัยน์ตาของเขา
“จ้าวเย้านี่คืออนุของเจ้าหรือ?” หลิงเฟยเจ้าหอหลิงอวิ๋นเห็นจื่อเยียนหลบอยู่ด้านหลังจ้าวเย้าก็หัวเราะเสียงดัง “ดูแล้วสายตาของเจ้าจ้าวเย้าจะไม่ได้เรื่องนัก นี่มันสถานการณ์ไหนแล้วยังมีเวลามาเยาะเย้ยผู้อื่น? อีกอย่างเรื่องนี้คนที่บ้านของเจ้าผู้นั้นรู้หรือไม่?”
หน้าจ้าวเย้าเขียวทันที
เดิมการมาถึงของคนเหล่านี้ทำให้เขาเห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอด ทว่าก็เป็นเพราะคนมากหากคนเหล่านี้ไปพูดมากต่อหน้าภรรยาของเขา เช่นนั้นเรื่องของเขากับจื่อเยียนต้องถูกเปิดเผยแน่