าก!”
…
สีหน้าจื่อเยียนอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก รวมกับความไม่พอใจในการปรากฏตัวอย่างกะทันหัน
ของอวิ๋นเอ๋อร์
ทว่าพอคิดว่าตอนนี้นางไม่จำเป็นต้องพึ่งพาชิงหย่วนอีกคิ้วที่ขมวดก็คลายลงมุมปากยกยิ้มเยาะ “ชิงหย่วน เจ้าคู่ควรกับหญิงอัปลักษณ์เช่นนี้เท่านั้น!”
ชิงหย่วนกอดหญิงสาวลุกขึ้นยืนช้าๆ ใบหน้าของเขาไร้สีเลือดไปนานแล้ว ดวงตาไร้แววใดๆ
ต่อให้ก่อนหน้านี้ได้รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของจื่อเยียนอีกทั้งยังถูกนางหักหลัง เขาก็ไม่ได้เป็นเช่นนี้ ราวกับว่าสูญเสียจิตวิญญาณทั้งหมด เหมือนกับคนตายที่ยังมีชีวิต
“นาง…งดงามกว่าเจ้า”
แต่เขาหาผิดคน รักผิดคน…
ดังนั้นสวรรค์เพื่อแก้แค้นเขาจึงนำเอาคนที่เขาสมควรจะรักจริงๆ ไป
ชิงหย่วนที่กำลังร้องไห้จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา เสียงหัวเราะนั้นราวกับคนสองบุคลิก ภายใต้ท้องฟ้าที่เงียบสงบนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก
“ดีหรือชั่วต้องได้รับผลตอบแทน กฎแห่งสัจธรรม ในวันนี้สวรรค์ไม่ละเว้นข้า แล้วเขาจะ…ปล่อยเจ้าไปหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า!” ชิงหย่วนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสื้อผ้าของเขาโบกสะบัดตามแรงลม ภายใต้สายลมแผ่วเบาร่างของเขาโดดเดี่ยวเดียวดาย
ราวกับว่าโลกทั้งใบเหลือเขาอยู่เพียงคนเดียว…
สีหน้าจื่อเยียนไม่น่ามองนัก นางกำลังคิด
