จะเอ่ยบางอย่างก็เห็นจ้าวเย้าที่อยู่ข้างกายใช้สายตาสงสัยมองมายังนาง
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าปิดบังอะไรข้าใช่หรือไม่?”
สีหน้าจื่อเยียนเปลี่ยนไป ร่างสะโอดสะองของนางราวกับไร้กระดูกอิงแอบจ้าวเย้า “ท่านประมุข ข้าจะมีเรื่องปิดบังท่านได้อย่างไร? ท่านเป็นคนที่ข้ารักมากที่สุดในโลกใบนี้ ข้าจะหลอกท่านได้อย่างไร?”
“หวังให้เป็นเช่นนั้น”
จ้าวเย้าส่งเสียงหึ๊ เขาหรี่ตาลงมองด้านหลังของชิงหย่วนนัยน์ตาฉายแววเย็นยะเยือก “แต่ว่าคนคนนี้ก็ยังปล่อยเอาไว้ไม่ได้”
ไม่ใช่เพราะเหตุใดแต่เป็นเพราะชายหนุ่มคิดจะทำให้ผู้หญิงของเขามีมลทิน
บางทีอาจเป็นเพราะจื่อเยียนเกิดมีมโนธรรมขึ้นมา หรือนางอาจไม่คิดอยากให้ชิงหย่วนตายเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นในตอนที่จ้าวเย้ากำลังจะลงมือ มือขาวดุจหิมะทั้งสองข้างของนางก็คล้องคอจ้าวเย้าเอาไว้ราวกับรอบกายไม่มีผู้ใดอยู่
“ท่านประมุข เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ฆ่าเขาไปก็ไม่มีประโยชน์ไม่สู้ปล่อยชีวิตสุนัขเช่นเขาไป อีกอย่าง…” จื่อเยียนก้มหน้าลงอย่างเอียงอาย “เขารู้ดีมาโดยตลอดว่าตัวเองเทียบกับท่านประมุขแล้วต่างราวกับฟ้ากับดิน วันหน้าจะต้องไม่กล้าคิดอะไรกับข้าอีกแน่ ต่อให้เขาคิดจริงข้าก็ไม่มีทางยินยอม!”
……
