ๆ กวาดมองไปยังชิงหย่วนด้วยสายตาเฉียบคม “เจ้ารู้จักคนผู้นี้?”
จื่อเยียนกำหมัดแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและความโกรธ
“ชิงหย่วน เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าช่วยชีวิตข้าครั้งหนึ่งแล้วข้าจะซาบซึ้งในพระคุณยอมรับเจ้า คนเช่นเจ้ามันช่างน่าคลื่นไส้ นึกไม่ถึงว่าจะยังสะกดรอยตามข้า! ข้ามีท่านประมุขพรรคคอยปกป้องไม่ต้องการเจ้า!”
นางเกลียดเขา!
เกลียดที่ต่อหน้าเฟิงหรูชิงเขากลับไม่ปกป้องนาง!
และนางก็ตำหนิเขา!
ตำหนิที่เหตุใดเขาต้องเชื่อฟังเฟิงหรูชิงกินยาพิษเข้าไป
หากเขาไม่กินยาพิษเข้าไปเขาก็ยังคงเป็นยอดฝีมือเสวียนอู่ แม้ไม่มีจวนเฟิงอวิ๋นแล้วพวกเขาทั้งสองก็ยังเป็นอิสระเสรีดังเดิม
ทว่าเป็นเพราะชิงหย่วนทำให้นางต้องพลีกายให้ชายแก่คนหนึ่ง!
ไม่ว่าชิงหย่วนจะช่วยนางอย่างไรนางก็ไม่มีทางซาบซึ้งเขา มีแต่จะเกลียดชังและรำคาญ!
“ท่านประมุข” ร่างของจื่อเยียนอ่อนปวกเปียกไร้กระดูกอิงแอบร่างของจ้าวเย้า น้ำเสียงอ่อนหวาน
“ข้ากับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ตอนนั้นเขาเคยไล่ตามข้าแต่ว่าข้าไม่ได้ตอบตกลงกับเขา ใครจะรู้ว่าเขาจะยังสะกดรอยตามข้าอีก...ความรักทั้งหมดในชีวิตนี้ของข้าล้วนให้ท่านประมุขไปหมดแล้ว ต่อให้เขาช่วยข้าไว้ข้าก็ยังคงเป็นคนขอ
