นหลิ่วอวี้เฉินแล้วรู้สึกขัดใจมานานแล้ว!
องค์หญิงหย่ากับเขาไปแล้ว ยังจะมาคิดไม่ซื่อกับจวนองค์หญิงทั้งวันอยู่อีก! คนผู้นี้ใจอาฆาตยิ่งนักค่อนข้างน่ากลัว
“หงอวี้ พวกเราไปกันเถอะ ข้าอยากเห็นนักใครกล้าแตะต้องสัตว์ของข้าในป่าสัตว์วิเศษ! เรียกหมีหนึ่งสองมาด้วย หมาป่าสีขาวอยู่เฝ้าบ้าน”
“เอ๋าว์วู” เสียงร้องหมาป่าสีขาวน้อยใจ
มีสิทธิอะไรให้มันเฝ้าบ้าน มีสิทธิอะไร? มันไม่ใช่หมาเสียหน่อย!
อย่างไรแม่ของลูกชายมันก็ยังอยู่ในป่าสัตว์วิเศษ เหตุใดต้องให้มันเฝ้าบ้านตัวเดียว?
เฟิงหรูชิงไม่สนใจหมาป่าสีขาวแม้แต่น้อย นำหมาป่าสีขาวไปด้วยนางไม่เพียงแต่จะต้องกังวลถึงอันตรายจากการถูกกดขี่ตลอดเวลา ยังต้องกังวลว่าจะมีดาบหล่นลงมาฟันมันจากฟ้าหรือไม่อีกไม่มีทางเลือก หมาป่าสีขาวโชคร้ายเกินไป เดินอยู่ดีๆ ยังถูกฟันได้ นางก็ได้แต่ทิ้งมันไว้ในบ้าน
…
ในป่าไผ่ทิศใต้
งูเขียวเลื้อยไปที่ข้างกายชายหนุ่มอย่างฉับไว มันชูคอขึ้นมองชายหนุ่มที่หันหลังให้มัน
ชายยังคงสงบนิ่งดุจสายลม รูปงามโดดเด่น ราวกับว่าต่อให้ฟ้าทะลายก็ไม่อาจทำให้อารมณ์ของเขาแปรปรวนแต่อย่างใด
“นายท่าน...” ชิงน้อยลังเลอยู่ชั่วขณะ “เมื่อครู่สาวใช้พวกนั้นเข้าจวนองค์หญิงไปแ
