ก็แค่รำคาญ ไม่เหมือนกับเฟิงหรูซวง
อย่างไรเสีย…เจ้าของร่างก็เป็นคนอื่นเท้าเข้าไปแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์พวกเขาจริง ในใจถานซวงซวงจะนึกโทษก็เป็นเรื่องธรรมดา
ดังนั้นหลังจากนางมาถึงก็ได้ให้โอกาสถานซวงซวงไปหลายครั้ง มองข้ามนางกับหลิ่วอวี้เฉินไปหลายต่อหลายครั้ง! หากไม่ใช่นางบีบครั้งแล้วครั้งเล่านางก็คงไม่ให้สองร้องไม้นั้นกับนาง
น่าเสียดาย…
หากถานซวงซวงไม่หาเรื่องนางหลายครั้งละก็ ตระกูลถาน…ก็คงไม่ตกอับเหมือนที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
“ตั้งแต่ข้าหย่ากับหลิ่วอวี้เฉินวันนั้นเป็นต้นมา ตระกูลหลิ่วกับข้าก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก วันหน้าพวกเขาจะเป็นเช่นไรข้าก็ไม่สนใจ” เฟิงหรูชิงยิ้มอย่างไม่เห็นด้วย
นางจะไม่ไปสนใจตระกูลหลิ่ว ทว่าที่ตระกูลหลิ่วมีวันนี้ก็เป็นล้วนทำตัวเอง
“แต่ว่า…” เฟิงหรูชิงลูบคางนัยน์ตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าคิดไม่ถึงเลยว่า หลิ่วฟู่ยงกับถานซวงซวงจะเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ นี่หลิ่วฮูหยินนำหมาป่าเข้าห้องหรือ?”
……………………….
[1] กู่ฉิน คือ พิณจีน
