น้านี้หลิ่งฟู่ยงไม่ชอบถานซวงซวงเพราะไม่อยากให้นางเข้าบ้าน” ชิงหลิงยิ้มกริ่ม
“อย่างไรเสียเขาก็รักในอำนาจ ถานซวงซวงที่ไร้อำนาจใดๆ จะมีคุณสมบัติใดเข้าตาหลิ่วฟู่ยง ตอนนี้ตระกูลหลิ่วก็สูญเสียฐานะไปเช่นกัน เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรต่างกับถานซวงซวงแล้ว บวกกับถานซวงซวงงดงามนานวันจะเกิดความรู้สึกก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้…”
ที่สำคัญคือ ถานซวงซวงยังไม่ได้แต่งงานกับหลิ่วอวี้เฉิน ไม่มีความสัมพันธ์ใดกับตระกูลหลิ่ว
เขาก็ไม่นับว่าแย่งผู้หญิงของลูกชาย
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง “ดูแล้วช่วงนี้ตระกูลหลิ่วจะเกิดเรื่องราวมากมายที่ข้าไม่รู้”
“ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา” ใบหน้าชิงหลิงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “บ่าวติดตามตระกูลหลิ่วอยู่ตลอด ดูว่าพวกเขาจะรับกรรมตามสนองเมื่อใด!”
ความจริงแล้ว เกี่ยวกับตระกูลหลิ่วเฟิงหรูชิงไม่ชอบและก็ไม่ได้มีความรู้สึกไม่ดีมากนัก เพียงแค่อีกฝ่ายไม่หาเรื่องนาง นางก็ขี้เกียจจะคิดเล็กคิดน้อยกับพวกเขา นี่ไม่ใช่นางใจอ่อน แต่เป็น…นางไม่เคยเห็นตระกูลหลิ่วอยู่ในสายตาเลย จะสนใจได้อย่างไร?
ตระกูลหลิ่วไม่ชอบนางก็เป็นเรื่องธรรมดา นางขอแค่กั๋วซือของนางชอบนางก็พอแล้ว คนอื่นชอบหรือไม่ชอบนางก็ช่างปะไร
ต่อให้เป็นถานซวงซวงอย่างมากนาง
