นองค์หญิงอีกแม้แต่ก้าวเดียว! เรื่องอะไรกัน ข้าจะแต่งก็แต่งกับกั๋วซือ คุณชายตระกูลมู่นี่มันอะไรกัน ไสหัวไปให้ไกลจากข้า!”
…
ด้านนอกประตู
หันเฟิงถูกทิ้งลงพื้น เขาลุกขึ้นมากำลังจะเข้าไปอีกก็เห็นประตูจวนองค์หญิงปิดลงกะทันหัน เกือบจะทำจมูกเขาบาดเจ็บ
หน้าของเขาเขียวขึ้นมาทันทีนัยน์ตาฉายแววชั่วร้าย กำลังจะหันหลังชุดคลุมสีขาวก็ปรากฏยืนอยู่ตรงหน้าเขาทำให้สีหน้าของเขาแข็งทื่อในทันที สายตาไล่มองตามชายเสื้อแล้วนัยน์ตาก็หดตัวลง…
ใบหน้างดงามหาใดเปรียบปรากฏต่อสายตาเขา
แววตาของชายหนุ่มนิ่งเรียบ นัยน์ตาสงบนิ่งไม่มีอารมณ์ใดๆ
แม้แต่สายลมยังผสมด้วยความเยือกเย็น
“คุณ…คุณชาย…” ฟันของหันเฟิงสั่นกึกๆ ตัวก็สั่นไปทั้งตัวตกใจจนแทบจะหมอบลงกับพื้น
“เจ้ามาหาชิงเอ๋อร์?” เสียงของหนานเสียนนิ่งเรียบไม่สามารถฟังออกถึงอารมณ์ใดๆ
“ข้า…ข้าในนามของนายท่านรอง…”
“อื้อ” แววตาหนานเสียนสงบราบเรียบ “ไม่เป็นไร”
หันเฟิงถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว
เขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไร วินาทีต่อมาร่างทั้งร่างก็ต้องแข็งทื่อ
“อย่างไรข้าก็เคยพูดแล้ว คนตระกูลมู่คนใดก็ตามที่มาหานาง…หากทำร้ายนางแม้แต่เส้นขนก็ให้ทิ้งชีวิตเอาไว้ หากนางไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อยก็
