“องค์หญิงให้ท่านเข้าไป”
ท่าทีหันเฟิงเย็นชายิ่งกว่าเก่า โลกปุถุชนนี่ไม่มีการฝึกอบรมแม้แต่น้อย แม้แต่สาวใช้คนหนึ่งยังไม่เห็นคนอยู่ในสายตาเช่นนี้
รอเฟิงหรูชิงเข้าตะกูลมู่เมื่อไร จะต้องให้ชิงเยียนฮูหยินสั่งสอนนางเสียหน่อยว่าอะไรคือกฎเกณฑ์!
คิดถึงธุระที่มาในวันนี้หันเฟิงก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับหลิวลี่อีก เขาก้าวเท้าเข้าไปกวาดสายตามอง สายตาเย็นชาก็หยุดที่ร่างงดงามดุจรูปวาดที่อยู่ไม่ไกลออกไป หญิงสาวท่าทางเกียจคร้านเอนพิงพนักพิงเก้าอี้ราวกับไม่มีกระดูกอย่างไรอย่างนั้น
ใบหน้าของนางงดงามกว่าสิ่งใดทั้งหมด แม้ว่าหันเฟิงจะเตรียมตัวมาแล้ว ทว่าหลังจากเห็นคนงดงามเพียงนี้ลมหายใจก็สะดุด ตอนนี้เองในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณชายหนานเสียนจึงชอบหญิงฐานะต่ำต้อยคนหนึ่งได้
