บ้านมีแขกหรือ?”
ตาโตเป็นประกายของชิงหานหันไปทางซู่อี กลิ่นไอของท่านป้าคนสวยผู้นี้คุ้นเคยนัก ราวกับเหมือนท่านพ่อกั๋วซืออยู่นิดหน่อย
เด็กหญิงกัดนิ้วหัวแม่มือแววตาแฝงด้วยความงุนงง “ท่านป้าคนสวยพวกเราเคยเจอกันหรือไม่?”
เสียงอ่อนหวานน่ารักของนางทำให้ใบหน้าถมึงทึงของซู่อีกลายเป็นดอกไม้ในทันที แม้แต่รอยยิ้มยังเจิดจ้าอย่างหาได้ยาก
“เจ้าควรเรียกว่าท่านย่า”
แววตาชิงหานมีความสงสัยราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ สักพักจึงจะเอ่ยปากพูด
“แต่ว่าท่านยังสาวอยู่เลย ก็แค่โตกว่าท่านแม่นิดหน่อย หรือไม่ก็เรียกว่าท่านป้าคนสวย?”
ไม่มีผู้หญิงคนใดไม่ชอบให้ผู้อื่นชมตัวเอง แม้ว่ายี่สิบปีมานี้ซู่อีจะไม่ได้แก่ลงเลย ทว่าหลังจากได้ยินคำของชิงหานนัยน์ตาของนางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ลูกชายของข้าโตกว่าท่านแม่ของเจ้าเสียอีก เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านย่า”
ตอนที่ซู่อีพูดประโยคนี้ก็ไม่ได้สังเกตแสงบางอย่างที่ส่องออกมาจากแววตาเฟิงหรูชิง นางไม่ได้พูดอะไรเพียงมองใบหน้างดงามองซู่อีด้วยรอยยิ้มกริ่ม
“ชิงหาน ในเมื่อซู่อีพูดเช่นนี้แล้วเจ้าก็เรียกท่านย่าเถอะ”
“ได้” ชิงหานพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดซู่อี ใบหน้าขาวนุ่มนิ่มของนางเผยรอยยิ้มเจิดจ้า เป็นเด็ก
