ดีและน่ารัก
“ท่านย่า” ในตอนที่กอดเด็กหญิงตัวน้อยนั้นใจซู่อีก็อ่อนยวบ คนทั้งคนราวกับหลอมละลายลงไป
แม้ในใจจะยังไม่พอใจหนานเสียนอยู่บ้าง ทว่าไม่พอใจเพียงใดก็ทนต่อเสียงนุ่มนิ่มที่เอ่ยเรียกท่านย่านั่นไม่ได้
“ชิงหาน ฝูเฉินล่ะ?” เฟิงหรูชิงเลิกคิ้วถาม
ชิงหานทำปากยื่น “ท่านพี่ฝูเฉินไม่ยอมออกมา”
“…”
เจ้าเด็กนั่นค่อนข้างกลัวการเจอคนแปลกหน้า มีซู่อีอยู่เขาย่อมไม่ยอมออกจากมิติว่าง
ซู่อีชะงัก “เจ้ายังมีพี่ชายอีกคนหรือ?”
“ใช่แล้ว ท่านพี่ฝูเฉินก็ดุร้ายด้วย ดุร้ายเหมือนชิงหาน ตอนนี้ท่านพี่ฝูเฉินอยากจะดุร้ายยิ่งกว่านี้ แบบนี้แล้วจึงจะปกป้องท่านแม่ไม่ให้ถูกคนข้างนอกรังแกได้”
เหตุการณ์เช่นนั้นพวกเขาไม่อยากประสบเป็นครั้งที่สอง
ใจเฟิงหรูชิงอุ่นวาบ ฝูเฉินไม่เคยพูดมากอะไรกับนางเลย เพราะทุกครั้งเขาจะใช้การกระทำเป็นข้อพิสูจน์เท่านั้น
“ชิงเอ๋อร์ ข้าพาชิงหานออกไปเดินเล่นได้หรือไม่?” ซู่อีชะงักไปชั่วครู่ “เจ้าวางใจได้ข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี”
สายตาเฟิงหรูชิงหันไปมองชิงหานเองในทันที
เดิมนางอยากจะปฏิเสธ ทว่าหลังจากเห็นแววตาคาดหวังของชิงหานแล้วท้ายที่สุดก็ไม่อาจเอ่ยปฏิเสธออกมาได้
“ชิงหาน เจ้าออกไปข้างนอกกับท่านย่าซู่อีก็
