ในห้องริบหรี่ กำยานเลือนราง
ร่างเหยียดตรงของชายหนุ่มยืนอยู่ที่หัวเตียง สีหน้าของเขาภายใต้แสงจันทร์สาดส่องนั้นช่างอบอุ่น นัยน์ตาดำจ้องมองหญิงสาวบนเตียง นิ้วมือเรียวยาวเห็นข้อนิ้วชัดค่อยๆ ลูบหน้าผากไปตามเส้นผมของนาง
ฉับพลันมือดั่งแท่งหยกก็ยื่นมาจับมือชายหนุ่มเอาไว้แน่น
“เฉินเอ๋อร์?”
ไม่รู้ว่าเฟิงหรูชิงลืมตาขึ้นตั้งแต่เมื่อใดมองชายหนุ่มข้างเตียงด้วยสายตางุนงง “เป็นอะไรไป?”
ชายหนุ่มหลุบตาลงปกปิดเงามืดในดวงตา มุมปากของเขายกยิ้มสะอาดบริสุทธิ์เหมือนแรกเริ่ม
“ข้าต้องกลับบ้านแล้ว”
กลับบ้าน...
ใจเฟิงหรูชิงสั่น
นางลืมไปแล้วว่าฉินเฉินในตอนนี้ ไม่ใช่สายน้ำที่ต้องพึ่งพิงอาศัยนางเหมือนในตอนแรก
ชีวิตนี้นางมีคนในครอบครัวของนาง ฉินเฉินก็มีคนในครอบครัวของเขา
เพียงแค่ไม่เคยได้ยินเขาเอ่ยถึงมาก่อนนางก็เลยละเลยไป
“คนในครอบครัวของเจ้า…” เฟิงหรูชิงเงียบไปชั่วครู่ “ดีต่อเจ้าหรือไม่?”
ชายหนุ่มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นดุจดั่งแสงแรกของพระอาทิตย์ไม่เย็นชาเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น กลับเหมือนแสงอาทิตย์หลังจากฤดูหนาวผ่านไป
“ดีมาก”
“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว เฉินเอ๋อร์ ถ้าหาก…ถ้าหากคนในครอบครัวเจ้าไม่ดีต่อเจ้า…เจ้าสามารถกลับมาได้ทุ
