กเมื่อ ที่นี่ของข้าก็เป็นบ้านของเจ้าเช่นกัน”
ชาตินี้ไม่มีวาสนาได้เป็นคนในครอบครัวของเจ้า
ทว่าเจ้าจะเป็นคนในครอบครัวของข้าในโลกใบนี้ตลอดไป
“ชิงชิงไม่ต้องกังวล ข้าเคยไม่มีอะไรเลยมาก่อนก็จะไม่สนอะไรทั้งนั้น ตอนนั้น…ข้ามีเจ้า ข้าจะหวงแหนตัวของข้าเอง”
“เฉินเอ๋อร์ คนในครอบครัวเจ้า…” ในใจเฟิงหรูชิงยังวิตกอย่างปิดไม่มิด “ดีต่อเจ้ามากจริงหรือ? เหตุใดเจ้าจึงเร่รอนอยู่ข้างนอกนานหลายปี เหตุใดถึงทำให้ตัวเองตกระกำลำบากเช่นนี้? บอกข้ามาว่าบ้านเจ้าอยู่ที่ไหน หากข้าคิดถึงเจ้าจะได้ไปหาเจ้าได้ทุกเมื่อ”
“เป็นข้าที่ทำตามอำเภอใจจึงได้หนีออกจากบ้าน ชิงชิงไม่ต้องเป็นกังวลข้าเพียงแค่กลับไประยะหนึ่งเท่านั้น ไม่นานก็จะกลับมา” มือของฉินเฉินลูบศีรษะเฟิงหรูชิงแผ่วเบา “อีกอย่าง ที่ที่บ้านของข้าอยู่…เข้าไปยากมาก”
เฟิงหรูชิงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย สักพักจึงจะคลายลง
“เฉินเอ๋อร์ ข้าเคารพความตั้งใจจะกลับบ้านของเจ้า แต่ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเจ้าจะต้องบอกข้า ห้ามแบกรับเอาไว้คนเดียว”
“ได้ ไม่ว่ามีเรื่องอะไรข้าจะมาบอกเจ้า ชิงชิงเชื่อข้า ครั้งต่อไปข้าจะเปลี่ยนไปแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้แล้วค่อยปรากฏตัวต่อหน้าเจ้า ข้าจะไม่ให้ใครทำร้ายเจ้าแม้แต่น้อย”
………………….
ตอนท
