ี่ 580 คนในครอบครัวฉินเฉิน (4)
เฟิงหรูชิงมองดวงตาใสสะอาดของชายหนุ่มแล้วยิ้มออกมาในที่สุด
“เช่นนั้นเจ้ากลับบ้านเถอะ แต่เจ้าต้องจำเอาไว้ จวนองค์หญิงของข้าก็เป็นบ้านของเจ้าตลอดไป”
จวนองค์หญิงของข้า ก็เป็น…บ้านของเจ้าตลอดไป
บ้านคำนี้สำหรับฉินเฉินในเมื่อก่อนนั้นเป็นเพียงความคิดเพ้อฟันเหลือเกิน ทว่าสำหรับเขาในตอนนี้ก็อบอุ่นเหลือเกินเช่นกัน
อบอุ่นจนทำให้เขาไม่อยากปล่อยมือ
“เสี่ยวชิง ขอบคุณเจ้า…”
ขอบคุณที่ชีวิตนี้ที่เจ้าได้มาปรากฏตัวตรงหน้าข้า
ขอบคุณเจ้า…ที่ให้บ้านกับข้า
ฉินเฉินไม่ได้รบกวนการพักผ่อนของเฟิงหรูชิงอีก เขาหันหลังเดินไปท่ามกลางความมืด ในตอนนั้นท่าทางของเขาน่าเกรงขาม แววตามุ่งมั่น
ในเมื่อเจ้าชอบเขา…เช่นนั้นข้าก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสุขของเจ้า!
ใครก็ไม่ได้!
ที่ข้าทำให้เจ้าได้ก็มีเพียงเท่านี้!
เฟิงหรูชิงมองร่างที่หายลับไปของฉินเฉินค้าง รู้สึกว่าแผ่นหลังของชายหนุ่มมันเหงาโดดเดี่ยวเหลือเกิน ราวกับหลังจากไปแล้ว โลกทั้งใบเหลือเพียงเขาคนเดียว…
…
ในศาลา สาวงามขี้โรคภายใต้การประคองของสาวใช้ค่อยๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง ใบหน้าซีดขาวของนางไร้สีเลือด เม้มริมฝีปาก ร่างอ่อนที่อ่อนแรงนั่นราวกับจะล้มลงได