้ทุกเมื่อ
“ลูกสาวของข้า เหตุใดจึงออกมาอีกแล้ว?”
หญิงที่สวมสุดงดงามตระการตาผู้หญิงรีบเดินมาตรงหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ มองใบหน้าซีดขาวของนางด้วยความปวดใจ
“ร่างกายของเจ้าอ่อนแอ ใครให้เจ้าออกมา? หลิวสยา!”
นางตะโกนด้วยความโกรธ สาวใช้ด้านข้างตกใจรีบคุกเข่าลงทันที ตัวสั่นเทานัยน์ตาแฝงด้วยความแตกตื่น
“ท่านแม่” ฉินเฟยเอ๋อร์ส่งสายตาให้สาวใช้เป็นสัญญาณให้นางรีบออกไป แล้วจึงหันไปมองหญิงสูงศักดิ์ผู้นั้น “ท่านไม่ต้องโทษนาง เป็นข้าเองที่รู้สึกอุดอู้จึงได้ตั้งใจ…แค่กแค่ก ออกมารับลม”
“ปีก่อนๆ เจ้าก็ดีขึ้นตั้งมาก แล้วตอนนี้ก็กลับมาเป็นแบบนี้อีก ข้าก็เคยพูดแล้วว่าจะให้เจ้าเด็กฉินเฉินนั่นจากไปไม่ได้ ท่านพ่อของเจ้าก็คิดว่าอาการป่วยของเจ้าหายดีแล้วก็เลยไม่ได้ไปตามหาเขา”
หญิงสูงศักดิ์ขมวดคิ้วถอนหายใจอย่างจนใจ
ฉินเฟยเอ๋อร์เม้มปากที่ไร้ซึ่งสีเลือดน้อยๆ “ท่านแม่…น้อง…จะกลับมาหรือไม่?”
“เจ้าดีต่อเขาตั้งแต่เล็กเช่นนี้ หากเขาไม่กลับมาก็ไม่ใช่กลายเป็นหมาป่าตาขาวอกตัญญูหรอกหรือ?” หญิงสูงศักดิ์ทำเสียงหึ๊
“เขาอยู่ข้างนอกจะต้องลำบากไม่น้อย ถึงตอนนี้คงรู้แล้วว่าตระกูลฉินของเราดีต่อเขาเพียงใด หลายปีมานี้พวกเรานอกจากจะให้เขากินยาต
