ว่าดวงตาของเขากลับดำมืดลง
ถูกพ่อแม่แท้ๆ ทอดทิ้งเดิมก็น่าแค้นพอแล้ว!
แต่ฉินลี่ยังพูดเรื่องเก่าๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มันช่าง…น่าโกรธแค้นและน่าหัวเราะ!
“ฉินเฉิน” น้ำเสียงของฉินลี่อ่อนลงหลายส่วน “การมีอยู่ของเจ้าเดิมก็เป็นเพียงแค่ดาวหายนะ ไม่เช่นนั้นพ่อแม่แท้ๆ คงจะไม่คิดจะฆ่าเจ้า มีเพียงตระกูลฉินของพวกเราที่จะคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเมื่อก่อนเก่ารับเจ้าเอาไว้ บุญคุณที่เลี้ยงดูยิ่งใหญ่กว่าฟ้า หากไม่ใช่เฟยเอ๋อร์ต้องการเจ้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะได้เข้าตระกูลฉินหรือ? เจ้าขอบคุณเฟยเอ๋อร์เช่นนี้หรือ?”
แววตาฉินเฉินเย็นยะเยือกราวกับไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดใด
“แล้วยิ่งท่านผู้นั้นตระกูลมู่ก็พูดไว้แล้ว รอหลังจากคุณชายหนานเสียนแต่งงานก็จะขอหมั้นหมายเฟยเอ๋อร์ให้เป็นอนุของคุณชายหนานเสียน เฟยเอ๋อร์จิตใจดีงามสุขภาพก็ไม่แข็งแรง หากแต่งเข้าตระกูลมู่ไปทั้งอย่างนี้จะไม่ถูกภรรยาเอกรังแกตายหรือ? ชีวิตของเจ้าถูกเก็บกลับมาก็เพราะเฟยเอ๋อร์ เจ้าช่วยนางก็ไม่ใช่ว่าสมควรหรือ?”
คุณชายหนานเสียน...สี่พยางค์นี้ทำให้ฉินเฉินเงยหน้าขึ้นฉับพลัน นัยน์ตาเย็นชา
“เมื่อครู่ท่านพูดว่าใคร?”
“หนานเสียนตระกูลมู่ ตอนแรกที่ผู้อาวุโสตระกูลมู่ยังดีอยู่ แม้แต่ท่านผู้น
