มาน้อยนัก กลับไม่มีผู้ใด…เหมือนหญิงตรงหน้านี่ ราวกับหญิงปากร้าย แม้นางจะมีการศึกษาดีเพียงใดก็ยากที่จะทนได้ หากคนตรงหน้าไม่ได้เป็นเพียงหญิงธรรมดาคนหนึ่ง เกรงว่านางคงยับยั้งความคิดที่จะลงมือเอาไว้ไม่อยู่แล้ว
“ข้าไม่เคยโต้เถียงกับคนบ้า” ซู่อีแบมือหันหลังจะเดินออกไป
ในตอนนี้เองก็มีเสียงดังปึ้งมาจากด้านหน้า ตอนที่หลิ่วฮูหยินหันไปมองก็เห็นเฟิงหรูชิงนำเหล่าสัตว์วิเศษกรูเข้ามา แววตานางเป็นประกายรีบก้าวออกไปข้างหน้าตรงไปทางเฟิงหรูชิง
…
บนถนน
ชาวบ้านมากมายเข้ามามุงล้อมทั่วทุกทิศ ท่าทีของพวกเขามีความยินดีมองหญิงงามที่ขี่อยู่บนหลังหมาป่าสีขาวด้วยสายตาเคารพชื่นชม เพราะว่านั่น…คือองค์หญิงของพวกเขา
นางในเมื่อก่อนชื่อเสียงฉาวโฉ่วเพียงใด นางในตอนนี้ก็ได้ใจผู้คนมากเท่านั้น!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่รู้ว่าทุกสิ่งที่เฟิงหรูชิงทำไปล้วนมีหลิวหรงแม่ลูกเป็นคนชี้นำ ใจเหล่าประชาชนแคว้นหลิวอวิ๋นก็โกรธแค้นถึงขีดสุด
น่าหลานฮองเฮาปกป้องบ้านเมือง เสียเหงื่อไม่รู้เท่าไหร่จึงจะรักษาแผ่นดินนี้ไว้ได้ วีรชนเช่นนี้ ลูกสาวของนางจะแปลกแยกจนถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
ที่แท้ทั้งหมดก็เป็นเพราะหลิวหรง!
หลิวหรงทนไม่ยอมทนกับความเหงา ดอกซิ่งแดง
