(4)
หลายวันนี้แทบจะถลกหนังพวกเขาออกมาแล้ว
แต่ตระกูลถังนี่เหลยอวิ๋นไม่รู้ว่าควรจัดการเช่นไร
“ปล่อยถังอีกับถังเอ้อไป พวกเขาต้องการสร้างตระกูลถังขึ้นใหม่อีกแห่ง ตั้งแต่นี้ต่อไปล้วนไม่เกี่ยวข้างกับข้า”
เฟิงหรูชิงหยุดไปชั่วครู่ “ผู้เฒ่าตระกูลถังคนอื่นๆ…ขับไล่พวกเขาไปยังป่าทิศเหนือ และนับจากนี้ห้ามมาเหยียบแผ่นดินนี้อีก”
เหลยอวิ๋นหรี่ตาลง “คุณหนูยั้งมือกับตระกูลถัง เป็นเพราะ…แม่นางที่ชื่อถังอิ่นนั่น?”
เฟิงหรูชิงหลุบตาลงต่ำเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ตอนแรกต่อหน้าตระกูลถังและข้า นางเลือกข้าอย่างไม่ลังเล”
เช่นนั้นนางจะทำให้คนในใต้หล้าล้วนรู้ว่า การเลือกของถังอิ่นไม่ผิด!
ถังอีกับถังเอ้อไม่ได้มีความผิดอะไร พวกเขากลับยืนอยู่ข้างนางมาโดยตลอด ต่อให้นางจะเกลียดตระกูลถังเพียงใดก็ไม่มีทางโกรธแค้นพวกเขา
ส่วนผู้เฒ่าคนอื่น…
“เหลยอวิ๋น กลับไปบอกผู้เฒ่าตระกูลถังสองสามคนนั่น บุญคุณที่เลี้ยงดูถังอิ่นมาข้าจะคืนให้พวกเขาแทนถังอิ่น! วันหน้าพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับถังอิ่นอีก หากยังทำผิดภายใต้ฝ่ามือข้าอีกข้าจะไม่ปล่อยพวกเขาไปอีก และควรจะยินดีที่พวกเขาไม่ได้ร่วมมือกับถังลั่วทำร้ายเสด็จแม่ของข้า…”
มิเช่นนั้น แม้จะเห็นแก่หน้าถังอิ่นนาง