ก็ไม่มีทางปล่อยคนพวกนี้ไป!
“ได้ คุณหนู”
…
เฟิงหรูชิงไม่พูดมากความอีก ก้าวเท้าไปทางนอกประตู
เดิมร่างของถังเชียนเชียนที่ทรุดลงกับพื้น พอได้ยินคำเหล่านั้นอีกแววตาของนางก็ประกายความหวัง
คุณหนูจวนเฟิงอวิ๋นผู้นี้…ชื่นชอบสาวงาม?
แม้นางจะอายุเลยสามสิบปีแล้วแต่เสน่ห์ยังคงอยู่ ดังนั้นถังเชียนเชียนไม่มีความลังเลใดๆ หันไปทางเฟิงหรูชิง
“คุณหนูเฟิง ขอท่านโปรดปล่อยข้าไป ได้โปรด…ขอเพียงท่านปล่อยข้า ให้ข้าเป็นสาวใช้ข้าก็ล้วนยินดี!”
เฟิงหรูชิงหันหน้าไปก็เห็นถังเชียนเชียนพุ่งมาทางนางนัยน์ตานั้นยังแฝงด้วยความรัก นางตกใจจนสั่นสะท้านหนาวเหน็บไปทั้งกาย และถีบออกไปออกไม่ลังเล
“ออกไป ข้าชอบผู้ชาย!”
ปึ้ง!
ฝ่าเท้านี้ถีบเข้าที่กลางอกถังเชียนเชียนพอดีทำให้นางจะเด็นออกไป เฟิงหรูชิงก็รู้สึกว่ารองเท้าตัวเองเปรอะเปื้อนรีบถอดรองเท้าออกทิ้งลงกับพื้น
“ตระกูลถังนี่…เป็นบ้าเยอะถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
เหลยอวิ๋น “…”
คุณหนูใหญ่ เมื่อครู่ท่านพูดอยู่เต็มปากว่าถังจือเป็นผู้หญิงของท่าน แล้วยังชื่นชอบสาวใช้รูปงามเช่นนี้ใครก็ต้องเข้าใจผิด
เมื่อครู่เขา…ก็เกือบเข้าใจผิดแล้ว
โชคดีที่มีถังเชียนเชียนคนโง่เขลานี่เขาจึงได้เข้าใจ
