นความหวาดกลัว
“สารเลว!” ฉังหย่วนฟาดฝ่ามือออกไปร้องตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราด
“ฉังลี่ นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะทำเรื่องเช่นนี้ได้ เจ้าอยากทำให้พวกเราตระกูลฉังตายกันหมดหรืออย่างไร?”
มุมปากฉังลี่มีรอยเลือดผมหลุดลุ่ยลงมา สีหน้าซีดขาวจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ถังจือมองฉังหย่วนแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็น “เจ้าเองก็ไม่ได้ใสสะอาดไปไหน ตอนนั้นทุกอย่างที่ฉังลี่ทำเจ้าไม่ได้รู้ชัดเจนแจ่มแจ้งหรอกหรือ?”
ร่างถังหย่วนแข็งทื่อ หน้าผากของเขามีเหงื่อเย็นไหลซึมออก แย้มยิ้มระรื่น
“แม่นางถังจือ นี่เจ้าจะต้องเข้าใจผิดแน่ๆ…”
ถังจือคนนี้เทียบกับเมื่อสิบปีก่อนแล้วเปลี่ยนไปมาก เขาก็ไม่ได้คุ้นเคยกับนางเช่นฉังลี่ ในตอนแรกจึงดูไม่รู้ว่าเป็นนาง ไม่เช่นนั้นควรจะให้คนไปแจ้งข่าวลี่เอ๋อร์ หารือเรื่องการรับมือก่อนแล้วค่อยมา…
“ถังจือ ข้าพาเจ้ามาส่งแล้ว เจ้าก็จัดการเรื่องตระกูลฉังให้เสร็จก่อน อ้อ จริงสิ คนเมืองเย่วพวกนั้นที่ทำร้ายเสด็จพ่อของข้า บัญชีนี้ก็ควรต้องคิดเสียหน่อย” เฟิงหรูชิงลูบปลายคางท่าทางครุ่นคิดจริงจัง
“เช่นนั้นก็ตัดมือของคนที่เป็นตัวการเหล่านั้นซะ! จากนั้นก็ทำลายพลังของพวกมัน!”
“ได้ องค์หญิง”
มุมปากถังจือมีรอยยิ้ม เอ่ยด้วยความเคาร
