วามโกรธแค้น
สีหน้าเรียบนิ่งของซู่อีบึ้งตึงลงหลายส่วน “เปรียบเทียบกันแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าที่เคี้ยวโคนลิ้น[1]ลับหลังคนเช่นนี้ชั่วร้ายยิ่งกว่า”
คนตรงหน้านี้พูดตามจริงแล้วก็เป็นเพียงคนนอก นางไม่รู้จักนางด้วยซ้ำก็แค่ถามทางเท่านั้น
นางจะไม่เชื่อสายตาของลูกชายตัวเองไปเชื่อคนนอกคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้นหงส์ขาวแค่เจอชิงเอ๋อร์ครั้งแรกก็ชื่นชมนางเช่นนั้น นั่นจะต้องเป็นเพราะนางดีพอที่จะทำให้คนชื่นชอบได้
นางไม่มีทางเชื่อคำคนอื่น แต่กลับไม่เชื่อลูกชายและเพื่อนของตัวเอง
สีหน้าจื่อเยียนแข็งกระด้าง นางทำเสียงหึ๊ “เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่เจ้า ข้าก็แค่หวังดี…”
“จื่อเยียน”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของจื่อเยียน
นางหันศีรษะไปแข็งทื่อก็พบว่าชิงหย่วนปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของนางก็มิอาจทราบ แต่นางกลับไม่รู้ตัวมาโดยตลอด
“ชิง…ชิงหย่วน เจ้า…เจ้ามาตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
บนใบหน้าชิงหย่วนแฝงด้วยความผิดหวัง เขามองจื่นเยียนด้วยความตะลึงก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ ด้วยความเจ็บปวด
………………………..
[1] เคี้ยวโคนลิ้น หมายถึง นินทา พูดจาไร้สาระ
