หลานฮองเฮา เขาก็ยังชอบมาก
“นางหนู ไม่เป็นเจ้าของหอแห่งแรกก็ได้ ไม่สู้ข้าช่วยเจ้าหาน้องชายเจ้าให้พบ เจ้าก็ตอบแทนข้าด้วยตัวของเจ้าเป็นอย่างไร?”
เฟิงหรูชิงสำรวจจิ่วหมิงศีรษะจรดเท้า นัยน์ตานั้นแฝงด้วยความเยาะเย้ย “เจ้ารูปงามเช่นกั๋วซือของข้าหรือ?”
“…เจ้าไม่เคยเห็นหน้าข้ารู้ได้อย่างไรว่าไม่?”
“ต่อให้รูปงามเจ้าก็ไม่ใช่กั๋วซือของข้า”
ชีวิตนี้ของนาง คนที่อยากหลับนอนด้วยมีเพียงกั๋วซือ!
นั่นคือสิ่งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่เห็นเขาครั้งแรก ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้นางก็ชื่นชมคนรูปงามเป็นอย่างยิ่ง ใช่แล้ว เพียงแค่ชื่นชมไม่ใช่ชื่นชอบ ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายขอเพียงหน้าตางดงาม นางล้วนมองสิ่งงดงามนั้นจากมุมมองที่ชื่นชม แต่จำกัดอยู่เพียงเท่านั้นเอง
ทว่าสำหรับกั๋วซือ…นางกลับไม่เหมือนกัน ไม่ว่าเขาจะหน้าตาโดดเด่นเช่นเดิม หรือวันหนึ่งเขาไม่สง่างามอีกต่อไป วันเวลาของเขาล่วงโรยไปแล้ว
ขอเพียงเป็นกั๋วซือของนาง นางล้วนชื่นชอบ!
มีความชอบอย่างหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับหน้าตา ฐานะ ความสามารถ…แค่เพียงคนนี้เท่านั้น!
นัยน์ตาจิ่วหมิงปรากฏแสงประหลาด สักพักมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเผยรอยยิ้ม “นางหนู ข้ายังนึกว่าจะรักคนรูปงามทุกคนเสียอีก ดูแล้ว…ที่เ
