านหูจ้องด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว “ข้าหลอกเจ้าแล้วมันอย่างไร ข้าหลอกเจ้าแล้วข้าเป็นอย่างไร? ใครให้ก่อนหน้านี้เจ้าเอาเรื่องที่ข้ามีเหล้าวิเศษไปบอกฉินเฟยหยาง? เจ้ามันเกลือเป็นหนอน หากเจ้ากล้าให้เฟิงหรูชิงจ่ายข้าจะไม่รับรู้ว่ามีลูกชายเช่นเจ้า!”
น่าหลานฉางเฉียนหัวเราะเสียงเย็น “ท่านไม่รับรู้ว่ามีลูกชายเช่นข้า แต่ข้ารับรู้ว่าท่านเป็นพ่อ”
เขาไม่มีวันลืม ท่านพ่อของเขาทำเพื่อเหล้าวิเศษอึกหนึ่งอย่างไร หลอกเขาเกือบหนึ่งปีเต็ม
แล้วเขาก็ยังเชื่อ!
ปึ้ง!
น่าหลานหูหยิบไม้กวาดขึ้นมาฟาดไปบนตัวน่าหลานฉางเฉียน
“เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเป็นอย่างดีเลย อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเมื่อครู่เจ้าคิดจะรังแกนางหนูถังอิ่นอีกแล้ว นางหนูนี่ไม่เพียงแต่จะเป็นคนที่ชิงเอ๋อร์มอบหมายให้พวกเราดูแล นิสัยก็เป็นเด็กดีฉลาดและรู้ความ เจ้าวันวันเอาแต่คอยหาเรื่องคนอื่นเพื่ออะไร?”
เด็กดีฉลาด…รู้ความ?
พวกเขามองจากตรงไหนว่าถังอิ่นเป็นเด็กดีฉลาดและรู้ความ?
แม้เขาจะไม่ได้รังเกียจถังอิ่นจริง แต่พอคิดถึงเหล่าจิ่นหลี่ของเขาเขาก็ปวดใจ
น่าหลานฉางเฉียนไม่กล้าเผชิญหน้ากับน่าหลานหูตรงๆ หันหลังได้ก็วิ่งโดยเร็ว
ไกลล
