“…” เฟิงหรูชิงกุมขมับด้วยความปวดหัว “นี่เป็นเรื่องยากสำหรับท่านลุงจริงๆ”
สำหรับท่านลุงแล้ว ดูแลราชการยากลำบากเสียยิ่งกว่าออกรบ
ชิงหลิงเป็นกังวล “องค์หญิง ท่านแม่ทัพต่อว่าฝ่าบาทอยู่อย่างนั้น หากถูกแพร่ออกไปจวนแม่ทัพจะ…”
เฟิงหรูชิงยักไหล่ “ไม่มีอะไรต้องกลัว อย่างไรเสด็จพ่อของข้าก็โปรดเขา เขาต่อว่ามากเพียงใดเสด็จพ่อก็ไม่มีทางถือโทษ คนอื่นคิดอย่างไรก็ไม่ต้องสนใจ”
“แล้วก็…” ชิงหลิงกะพริบตาน้อยๆ “คุณหนูถังไปจวนแม่ทัพอีกแล้ว สองวันก่อนตอนนางอยู่ที่จวนแม่ทัพไม่ทันระวังทำชุดน้ำชาที่ท่านแม่ทัพรักที่สุดแตก แล้วยังถอนต้นหลิวออกไปอีกต้นบอกว่าจะย้ายมาไว้จวนองค์หญิง แล้ววันนี้นางก็เอาปลามังกรทองของจวนแม่ทัพไปต้มบอกว่าจะเอากลับมาจวนองค์หญิงให้องค์หญิงบำรุงร่างกาย”
โชคดีที่ถังอิ่นก่อความหายนะแค่กับจวนแม่ทัพ ตอนที่นางอยู่จวนองค์หญิงนั้นทุกวันก็สงบนิ่งดี
และก็ดีที่นางไม่ไปหลังเขา ไม่ถอนยาเหล่านั้นที่องค์หญิงปลูก ไม่เช่นนั้นองค์หญิงคงได้เอานางตายแน่…
“…” เฟิงหรูชิงเงียบไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยถามออกมา “เช่นนั้นท่านลุง…ไม่ได้ตีนางกระมัง?”
ชิงหลิงยิ้มระรื่น “คุณหนูถังมีคุณชายน่าหลานคอยปกป้องท่านแม่ทัพย่อม
