ไม่อาจแตะต้องนาง องค์หญิง บ่าวว่าคุณหนูถังกับคุณชายน่าหลานใกล้ชิดกันเพียงนี้ พวกเขาจะ…”
…
ตั้งแต่ประโยคสุดท้ายยังไม่ได้พูดออกมา สีหน้าหนานเสียนไม่น่ามองมาตลอด
จนกระทั่ง…จบคำของชิงหลิงสีหน้าชายหนุ่มก็ดีขึ้นมา
“ชิงเอ๋อร์ พวกเขาทั้งสองเหมาะสมกันอย่างยิ่ง ไม่สู้เจ้าช่วยให้เขาสมปรารถนา ให้นางไปอยู่ตระกูลน่าหลานสักสองสามวัน?”
“จริงหรือ?” เฟิงหรูชิงประหลาดใจเล็กน้อย นางคิดอยู่สักพักก็รู้สึกว่าคำพูดของกั๋วซือมีเหตุผล นางจึงเอ่ยออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ชิงหลิง เจ้าเก็บของของถังอิ่นให้นางพักค้างบ้านตระกูลน่าหลานมากหน่อย แล้วก็แจ้งท่านลุงข้าด้วยว่าห้ามรังแกนาง จวนเฟิงอวิ๋นข้าก็ไม่ให้นางไป ถึงตอนนั้นข้าจะไปด้วยตัวเอง”
เดิมนางให้ถังอิ่นไปจวนเฟิงอวิ๋น นำนักโทษตระกูลถังเหล่านั้นมาแคว้นหลิวอวิ๋น
แต่ตอนนี้ถังอิ่นกับท่านพี่กำลังร้อนราวกับไฟ ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่อาจทำเรื่องแยกคู่รักจากกันได้
เช่นนี้แล้วไม่สู้ไปด้วยตัวเองดีกว่า นางควรจะไปดูจวนเฟิงอวิ๋นสักครั้ง…
…
ในตอนนี้เอง ถังอิ่นที่กำลัง ‘ร้อนราวกับไฟ’ กับน่าหลานจิ้งกลับถูกไล่ต้อนวิ่งหนีทั่วจวน
น่าหลานฉางเฉียนโกรธจนกระทืบเท้า “นางหนู เจ้าเอาจิ่นหลี่[1]คืนมาให้ข้า
