บุรุษอาภรณ์สีขาวที่ถูกบรรพจารย์พุทธอารัมภะเรียกว่าอูซินนั้นก้าวเดินไปพลางโบกมือไปพลางราวกับสะบัดกระบี่พลังอันไร้รูปกวาดล้างอุปสรรคทั้งปวงทิ้งร่างของเขาวูบไหวมาปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเจียงฉางเชิงโดยไร้สุ้มเสียง
เจียงฉางเชิงที่ระวังไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วก็พลันเบิกดวงเนตรมหามรรคาขึ้นแสงสีทองพุ่งกระจายออกมาอูซินเอียงกายหลบดวงเนตรมหามรรคาได้อย่าง
ไม่น่าเชื่อมือขวาของเขายกจากล่างขึ้นบนเจียงฉางเชิงสัมผัส
ได้ถึงพลังที่เฉียบคมพุ่งเข้าโจมตีชั่วพริบตาเดียวเส้นผมเส้นหนึ่งของเจียงฉางเชิงก็สาดแสงเจิดจ้าแสงนั้นมีเขาเป็นศูนย์กลางแล้วกระจายออกอย่างรวดเร็วราวกับลูกแก้ว!
ฟ้าดินสิ้นสลาย!
นัยน์ตาของอูซินพลันเบิกกว้างถอยหลังตามสัญชาตญาณ
ฟ้าดินหมุนหมอง!
ต้นไม้วิเศษเกล็ดทองถูกเจียงฉางเชิงควบคุมให้ถอยห่าง
อย่างรวดเร็วไม่ได้รับผลกระทบจากวิชาฟ้าดินสิ้นสลายมหามรรคาจำแลงกายไม่ถือว่าอาจรวมพลังทั้งหมดของวิชาฟ้าดินสิ้นสลายได้แต่ทว่าพลังเทพบางส่วนก็ยังแสดง
อานุภาพอัศจรรย์ได้เช่นเดียวกับในเวลานี้ที่เปลี่ยนจากการตั้งรับเป็นรุกโจมตี!
บรรพจารย์พุทธอารัมภะยังอยู่บนฟ้าเบื้องบนมองมายังวิชาฟ้าดินสิ้นสลายคิ้วคมดังกระบี่ของเขาขมวดแน่นดวงตาฉายแววหวาดระแวงด้วยประสาทสัมผัสของเขาย่อมสามารถรับรู้ถึงความน่ากลัวของวิชาฟ้าดินสิ้นสลายได้
คาดไม่ถึงว่าวิชานี้จะทำลายพลังแห่งกฎเกณฑ์ได้…
โชคดีที่ขอบเขตไม่ใหญ่นักและไม่อาจแยกออกจากร่างกายได้สา
