ลายวันมานี้ในอาหารของนางใส่ยาวิเศษเพื่อความงามเข้าไปด้วย”
“ถังอิ่น?” หนานเสียนขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างนิ่งเรียบ “ชิงน้อย…”
เขาเพิ่งจะเอ่ยปากพลันก็นึกขึ้นมาได้ ดูเหมือนว่าเมื่อครู่ชิงน้อยจะถูกเขาโยนออกไปแล้ว
เขาจึงได้แต่ถามเฟิงหรูชิง “ถังอิ่นคือใคร?”
“ถังอิ่นคือคนงาม จริงสิ คนงามของข้าล่ะ?” เฟิงหรูชิงคิดถึงคนงามที่ยังอยู่ด้านนอกประตูคนเดียวได้อีกครั้ง ดิ้นรนตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียงต่อ
ร่างของนางเพียงจะพ้นจากเตียงก็ถูกมือมือหนึ่งกดลงกับเตียงอีก
ดีที่ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างรองศีรษะนางไว้เพื่อไม่ให้ศีรษะกระแทกเตียง
ตามมาด้วยจูบแผ่วเบา
จูบของชายหนุ่มประทับลงบนริมฝีปากนาง นุ่มนวลแต่ไม่เรียบเชียบ ราวกับผ่านไปหลายภพหลายชาติ
“คนงามของเจ้ามีข้าเพียงคนเดียวก็พอแล้ว”
นัยน์ตาของเขาไม่มีความเย็นชาเหมือนเคย อ่อนโยนจน…เหมือนกับบ่อน้ำลึกๆ ทำให้คนหลงใหล
ในหัวเฟิงหรูชิงระเบิดดังปึ้ง นางมองดวงตาอ่อนโยนเอาใจของชายหนุ่มนิ่งค้าง รู้สึกเหมือนดวงตาคู่นี้…เคยเห็นที่ใดมาก่อน
นางจำไม่ได้แล้ว
จำอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น!
“ข้าอยากกดเจ้า”
ตั้งแต่รู้จักเขาวินาทีแรกในใจนางก็ยึดมั่นอยู่อย่างหนึ่ง ต้องกดเขาให้ได้!
ก็เหม
