ามรู้สึกใดๆ ขาดทุนขนาดไหน?
“ข้าสู้ตายไม่ยอมจำนน” หนานเสียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ
เฟิงหรูชิงถอนหายใจช้าๆ
“แต่ว่า…” หนานเสียนยกยิ้ม “เจ้าอาศัยตอนที่ข้าไม่ทันตั้งตัวตีข้าสลบ หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นข้าก็ไม่รู้”
“…”
เฟิงหรูชิงสติแตกไปแล้ว
จูงกั๋วซือมาที่ห้องแล้วก็ตีเขาสลบ จากนั้น…ทำอะไร?
จะทำอะไรได้!
“ที่จริง พูดออกไปเจ้าอาจไม่เชื่อ” เฟิงหรูชิงกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น”
นางต้องสู่ขอกั๋วซืออย่างเปิดเผยและถูกต้อง ไม่มีทางทำเช่นคนถ่อย!
“หากเจ้าคิดว่าพวกเรานอนด้วยกันแล้ว ข้าก็ไม่รู้สึกเลยแม้แต่นิด ขาดทุนเกินไป ดังนั้นไม่สู้พวกเรามาลองทำกันใหม่?”
แววตานิ่งเรียบของหนานเสียนมองไปยังเฟิงหรูชิง เขายิ้มบางที่ริมฝีปาก “ได้”
“…”
นี่กั๋วซือ…ตกลงแล้ว?
นัยน์ตาเฟิงหรูชิงเป็นประกาย ทว่าก็รู้สึกว่าตัวเองจะไม่สำรวมเกินไปแล้วจึงเบาลงหลายส่วน กระแอมไอออกมาเบาๆ “ได้ เจ้าถอดก่อนหรือข้าก่อน?”
หนานเสียนเงียบไปชั่วครู่ “ไม่สู้…พร้อมกัน?”
“ได้”
มุมปากเฟิงหรูชิงแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม
พวกเขาทั้งสองใกล้กันขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย
บรรยากาศในห้องคลุมเครือ
