ตานางงุนงงกวาดมองไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า สุดท้ายก็หยุดลงที่ถังอิ่น
หนานเสียนสังเกตเห็นสายตานางมองไปยังถังอิ่นก็ขมวดคิ้วนัยน์ตาเย็นชามองถังอิ่น
“เจ้ายังไม่ไปอีก?”
“เจ้าหุบปาก! อ่อนโยนกับคนงามของข้าหน่อย”
“…” หนานเสียนเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะดึงเฟิงหรูชิงเข้าสู่อ้อมแขนอีกครั้ง “เจ้าเมาอีกแล้วข้าจะหาเจ้าไปพักผ่อน”
เขาไม่ควรคิดว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่มีพิษมีภัยแล้วละเลยนาง
เขาควรจะ…นำนางโยนออกไปพร้อมชิงน้อย
เฟิงหรูชิงผลักหนานเสียนออกอย่างแรง
ผลปรากฏว่าไม่ขยับแม้แต่น้อย
หนานเสียนดึงนางไว้ในอ้อมแขนไม่ให้นางมีโอกาสดิ้นรน
“ผู้ชายไสหัวออกไป!” มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มที่มุมปาก นางหันไปมองถังอิ่นแล้วแย้มยิ้มเจ้าชู้เสเพล “คนงาม เจ้าอายุเท่าไรแล้ว? คืนนี้อยากจะนอนเป็นเพื่อนข้าหรือไม่?”
ถังอิ่นสีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ใครบอกนางได้บ้างว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?
ชิงชิงไม่ชอบผู้ชายแล้ว? ชอบนาง?
หรืออาจเพราะคิดได้ดังนี้ในใจถังอิ่นก็ดีใจสุดขีดยิ้มหน้าบานเดินไปหาเฟิงหรูชิง
แต่นางยังไม่ทันถึงตรงหน้าเฟิงหรูชิง จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกล้อมรอบตัวนาง เย็นจนนางหดคอฝีเท้าก็หยุดชะงัก
นางตกตะลึงเงยหน้าขึ้นก็สบสายตากับดวงตาของ
