อับอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี
“เสี่ยวชิง เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ” ถังอิ่นถามด้วยความสงสัย
ในตอนนั้น สายตาของเฟิงหรูชิงจับจ้องเพียงใบหน้าอันสง่างามไร้ผู้ใดเปรียบของชายผู้นั้น
เขาเปรียบราวกับบัวขาวกับรัศมีแห่งดวงจันทร์
“ไม่มีอะไร” เฟิงหรูชิงยิ้ม “ข้าแค่คิดว่า โลกใบนี้คงไม่มีชายใดจะรูปงามไปกว่ากั๋วซืออีกแล้ว”
สายตาของถังอิ่นจ้องมองไปที่หนานเสียนทันที นางกำชายแขนเสื้อแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าและเคียดแค้น
ไอ้ชายยั่วสวาท!
หนานเสียนคือชายยั่วสวาท!
………………………