น้าอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็หายไปจากสายตาของมู่หลิง
มู่หลิงกำหมัดแน่น นัยน์ตาของเขาดูเด็ดเดี่ยว
“ซู่อี ข้าเชื่อว่าไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะต้องกลับมา”
เขาไม่เชื่อว่าซู่อีที่เคยรักเขามาก จู่ๆ บอกว่าไม่รักก็จะหมดรักได้ทันที
ในเมื่อนางไม่อาจเชื่อใจชิงเยียนได้ ถึงตอนนั้น เขาก็จะให้นางกับชิงเยียนแยกกันอยู่ ไม่ต้องให้พวกนางเจอหน้ากันอีกตลอดชีวิต แบบนี้นางจะได้ไม่มีอะไรให้ต้องห่วง
นี่ถือเป็นการถอยจากเขา เป็นวิธีการที่ดีที่สุดแล้ว
มู่หลิงพูดเสียงเข้ม “หันอิง”
“ประมุขน้อย”
ผู้อารักขาชุดดำโรยตัวลงมาจากกลางอากาศ พูดด้วยความเคารพนบนอบ
“เจ้าไปสืบดูซิว่าผู้หญิงที่ทำให้หนานเสียนหลงรักหัวปักหัวปำนั่นเป็นใครกัน หากฐานะหรือความสามารถของนางไม่เลว ให้นางเป็นเมียหลวงก็คงไม่เป็นไร ถ้าหากไม่ดีพอ…” มู่หลิงปวดหัวจนต้องนวดขมับ เขาถอนหายใจด้วยความอัดอั้น “ก็ให้นางเป็นอนุแล้วกัน อย่างนี้ยังพอจะพูดกับซู่อีและหนานเสียนได้บ้าง”
“ขอรับ ประมุขน้อย”
หันอิงกลับหลังจะเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน” มู่หลิงพูดด้วยใบหน้าที่ขมวดคิ้ว “ช่วงที่ข้าไม่อยู่ ท่านพ่อข้าสบายดีหรือไม่”
หันอิงอึ้ง แล้วตอบไปตามความจริงว่า “ท่านเจ้าบ้านสุขภาพเดี๋ยวดีเดี๋ยวแย่ บางทีก็ได้สติ บางที…แม้แต่ฮูหยินชิงเยียนเขาก็จำไม่ได้”
……………………..
