ราวกับมันกำลังบอกนางว่า หากนางยอมแต่งกับมัน ชาตินี้ มันจะมีนางเพียงคนเดียวเท่านั้น และมันจะมีลูกหงส์กับนางคนเดียวเช่นกัน
แต่ซู่อีดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไร บางทีในสายตาของนาง หงส์ขาวก็เป็นเพียงหงส์ตัวน้อยตัวหนึ่งเท่านั้น นางไม่ได้คิดอะไรมากมายไปกว่านั้น
นัยน์ตาของหงส์ขาวดูผิดหวัง มันเบ้ปาก เมื่อไรกันนะที่มันจะแปลงร่างเป็นคนได้ จะได้ขวางไม่ให้ไอ้คนโลเลนั่นมาเกาะแกะกับซู่อีอีก
“มู่หลิง” ซู่อียิ้มน้อยๆ ในแววตาของนางไม่มีความรู้สึกเหมือนเมื่อครั้งแรกรักมานานแล้ว มันดูเย็นชาราวกับเห็นคนแปลกหน้า “ไม่ต้องพูดมาก ข้ายังมีคนสำคัญที่ต้องไปหา ไม่มีเวลามาเสียกับเจ้าแล้ว”
ไปหาคนสำคัญ….
ก็เลยไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเขา? แถมยังไม่ยอมกลับบ้านสกุลมู่ไปกับเขาด้วย?
มู่หลิงเจ็บจุกที่หัวใจ “ซู่อี…”
ซู่อีไม่เปลืองน้ำลายกับเขาอีก นางกระโดดขึ้นนั่งบนหลังหงส์ขาวอย่างตัวเบาและดูพริ้วไหว
“ที่นี่มีคนที่ข้าไม่ชอบ พวกเรารีบไปกันเถอะ”
คนที่ไม่ชอบ…
ความคับแค้นและโมโหทั้งหมดของหงส์ขาว หายไปทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ของซู่อี
มันดีใจมาก “ซู่อี พวกเราจะไปแล้วหรือ”
“ไปแคว้นหลิวอวิ๋น”
“แคว้นหลิวอวิ๋นอยู่ที่ไหน”
“หนานเสียนเคยบอกไว้ ถ้ามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ก็จะเจอแคว้นหลิวอวิ๋น”
“แล้วทิศตะวันออกคือทางไหน”
“…” ซู่อีเงียบไปพักหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็บินไปเรื่อยๆ แล้วกัน”
“ได้เลย ซู่อี”
เงาของหงส์ขาวราวกับสายฟ้า บินไปข้างห
