ตอนที่ 535 อย่ากลัว (4)
ความหมายที่แท้จริงก็คือ เจ้ามีฐานะเป็นถึงฮูหยิน ยังไม่พออีกหรือ เหตุใดยังต้องถือสาหาความนางด้วย
แววตาของซู่อีดูเย็นชา
นางรู้ดีอยู่แล้วว่า เมื่อลงจากเขามาจะต้องเจอกับชายผู้นี้
แต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอเร็วเช่นนี้ เขายังคงทำให้นางรู้สึกขยะแขยงเช่นเดิมไม่เปลี่ยน
“ตำแหน่งฮูหยิน เจ้าเอาไปให้นางคนนั้นที่โตมากับเจ้าเถอะ ข้าไม่ต้องการเลยสักนิด!”
นางสะบัดชายแขนเสื้อ
เพียงได้เห็นผู้ชายคนนี้ก็ทำให้นางรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว ราวกับกลืนอุจจาระเข้าไป นางจึงอยากเดินออกไปให้เร็วที่สุด
“ซู่อี”
มู่หลิงร้อนใจ ยื่นมือเพื่อจะคว้ามือของซู่อีเอาไว้
หงส์ขาวร้องด้วยความโมโห มันพ่นไฟออกมา แววตาของมันเต็มไปด้วยความโกรธ
ไอ้คนโลเลนี่ บังอาจแตะต้องซู่อีต่อหน้าต่อตามัน คิดว่าหงส์อย่างมันเป็นแค่ห่านตุ๋นหรืออย่างไร
ไฟที่พ่นออกมาทำให้มู่หลิงต้องถอยหลังไป เขาไม่หงุดหงิดแต่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “สัตว์เลี้ยงของเจ้านี่นิสัยไม่ค่อยดีนะ”
หงส์ขาวเดือดพล่านสุดๆ มันพ่นไฟออกไปอีกครั้ง
สัตว์เลี้ยง เจ้าต่างหากโว้ยที่เป็นสัตว์เลี้ยง!
มันน่ะเป็นหงส์ที่มีความใฝ่ฝันนะ!
ความใฝ่ฝันของมันก็คือแต่งงานกับซู่อี!
มู่หลิงไม่ชายตามองหงส์ขาวเลยสักนิด ด้วยคิดว่ามันเป็นเพียงหงส์ตัวน้อยๆ ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่ สำหรับเขาแล้ว มันไม่ได้ทำให้เขากลัวเลย
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เข้าไปดึงตัวซู่อีอีก เพียงแต่ถามนางด้วยน้ำเสียงจนใจเท่านั้น
“ซู่อี
