ด้”
ซู่อีมองมู่หลิงด้วยสายตาเย็นชา “นั่นเป็นเพราะพวกเจ้าปิดบังเสียมิดชิดน่ะสิ ส่วนข้าเองก็โง่สิ้นดีที่มองไม่ออกว่าพวกเจ้าเป็นชู้กัน อีกอย่างข้าเห็นว่านางเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ก็เลยวางตัวตามมารยาท อันที่จริงข้าไม่ได้อยากเห็นหน้านางด้วยซ้ำ แบบนี้หรือที่เรียกว่าสนิทสนมกัน”
“ซู่อี!” มู่หลิงโมโห แต่เขากลัวว่าจะทำให้ซู่อีโกรธจนหนีไปอีก จึงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น เขาพูดต่อไปว่า “เจ้าให้โอกาสข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่ เรากลับบ้านกันเถอะข้าจะปกป้องหนานเสียนไม่ให้เขาถูกทำร้ายอีก ส่วนเรื่องตอนนั้นชิงเหยียนไม่ใช่คนทำ นางเป็นคนอย่างไรข้ารู้ดี นางไม่มีทางทำร้ายคนอื่นตามอำเภอใจหรอก”
ซู่อียิ้มน้อยๆ และเดินเข้ามาหามู่ชิงอย่างช้าๆ
“นางไม่ได้ทำ หมายความว่าหนานเสียนทำตัวเอง จนตัวเขาอัดอั้นจนอกจะแตกตายหรือ”
ตอนนั้น หนานเสียนยังอายุเพียงสี่ขวบ
เด็กน้อยหนานเสียน ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนในตอนนี้แต่แม่ของเขาไม่อาจอยู่ปกป้องดูแลเขาได้
ตอนนั้นพอเขารู้ว่ามู่หลิงจะรับอนุ เขาก็เสียใจ เจ็บปวดทรมาน และเคยขัดขวาง
แต่เป็นเพราะพ่อสามีดีกับซู่อีมาโดยตลอด ทั้งสุขภาพของเขาก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก นางจึงตัดใจทิ้งบ้านสกุลมู่ไปไม่ได้
จนกระทั่ง…ลูกชายที่นางปกป้องดั่งชีวิต เกือบถูกคนทำร้ายเจียนตาย
ตอนนั้นพาหนานเสียนหนีออกจากบ้านสกุลมู่ไปโดยไม่สนใจใครอีกแล้ว
ผู้หญิงอ่อนแอ แต่ความเป็นแม่นั้นต้องเข้มแข็ง
นางมีสิ่งสำคัญที่ห้
