ามใครมาแตะต้อง ในเมื่อบ้านสกุลมู่เป็นสถานที่ที่บีบคั้นคนอยู่เช่นนี้ นางจะไม่ยอมให้ลูกชายของนางถูกใครมาทำร้ายเด็ดขาด
ต่อให้พ่อสามีจะดีกับนางแค่ไหนต่อให้นางจะลำบากใจเพียงใด นางก็ไม่อยากให้หนานเสียนต้องถูกทำร้าย
ตอนนี้ ก็เช่นเดียวกัน!
ลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลายชายหลานสาวที่จะเกิดขึ้นมา…นางจะไม่ยอมทำผิดซ้ำสอง ปล่อยให้คนพวกนั้นมาทำร้ายลูกหลายของนางได้!
“ซู่อี เจ้าเข้าใจชิงเหยียนผิดแล้ว” มู่หลิงหน้านิ่วคิ้วขมวด “วันที่เกิดเหตุได้มีการตรวจสอบแน่ชัดแล้ว มีคนลักลอบเข้ามาในบ้านสกุลมู่ คิดทำร้ายลูกชายข้าเพื่อล้างแค้นข้า มันไม่ใช่ฝีมือของชิงเหยียน”
“อ้อ” ซู่อีเงยหน้าขึ้น แววตาของนางดูเย็นยะเยือกราวแสงจันทร์ยาวค่ำคืน “ข้าไม่เคยคิดว่า เจ้าจะล้างแค้นให้ลูกชายข้าได้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ความแค้นนี้ ข้าจะตามชำระเอง”
สมัยก่อนตอนที่นางช่วยชีวิตมู่หลิงไว้ นางได้รับบาดเจ็บสาหัส ฌานจึงถดถอย ไม่อย่างนั้นวันเกิดเหตุนางคงไม่พาหนานเสียนหนีออกมาจากบ้านง่ายๆ แบบนี้
เมื่อย้อนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ในใจนางก็รู้สึกกลัดกลุ้ม แต่นางก็ไม่ได้แสดงอะไรผ่านทางสีหน้า
ท่าทีที่สงบนิ่ง เย็นยะเยือกราวดวงจันทร์วันเพ็ญ
“อีกอย่าง…” ซู่อีเงียบไป “เจ้าไม่ต้องมาหาข้าแล้ว ไม่ช้าก็เร็วข้าจะกลับไปเอง ส่วนเรื่องเจ้ากับเมียน้อยเจ้าไม่ต้องหาเรื่องไปทำหน้าสลอนต่อหน้าพ่อเจ้า สมัยก่อนที่เขาต้องล้มหมอนนอนเสื่อสาเหตุเป็นเพราะอะไร เจ้าลืมไปแล้วหรื
