วยความวุ่นวายสับสนก็กลับมาชัดเจนขึ้นทันที
สายตาของนางเย็นชา ค่อยๆ หันตัวไป
ทันใดนั้นเอง ร่างหนึ่งที่คุ้นเคยแต่ได้พลัดพรากจากกันมานานก็กลับมาปรากฏต่อหน้านางอีกครั้ง
สิบกว่าปีที่ไม่ได้เจอ ใบหน้าของชายคนนั้นจางหายไปซึ่งความวัยเยาว์ กลับเปลี่ยนเป็นมาดสุขุมมั่นคง
ดวงตาของเขา ยังคงงดงามลึกซึ้งเหมือนเช่นเคย และก็เป็นคู่เดียวกับที่ดึงดูดนาง ทำให้นางเจ็บปวดมานับครั้งไม่ถ้วนถึงจะรู้สึกตัว
หลังจากที่ได้เห็นชายคนนี้ หงส์ขาวก็กระพือขนของมัน ปกป้องซู่อีไว้ด้านหลังราวกับกำลังปกป้องลูกวัว มันมองเขาด้วยสายตาระแวดระวังแฝงด้วยความโกรธ
“ซู่อี ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าแล้ว…” ชายหนุ่มยิ้มจางๆ เดินมาด้านหน้า “เจ้าหลบหน้าข้ามาหลายปี หลบหน้าข้าพอแล้วหรือยัง กลับไปกับข้าเถอะ ท่านผู้เฒ่าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”
“กลับไปอย่างนั้นหรือ” สายตาของซู่อีผันแปรอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ที่นิ่งสงบดั่งสายน้ำไม่มีคลื่นใด “อย่างนั้นข้าขอถามเจ้า หากข้ากลับไป ลูกสาวของเจ้ากับนางคนนั้น เจ้าจะจัดการอย่างไร”
ชายคนนั้นขมวดคิ้วกล่าว “ชิงเยียนนั้นไร้เดียงสา ซู่อี ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าข้าจึงจงเกลียดจงชังนาง เจ้าคือภรรยาของข้า ข้าก็ต้องรับผิดชอบเจ้าเป็นธรรมดา นางก็เช่นกัน! นางกับข้ารู้จักกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ที่ข้าจนปัญญาจะรับปากให้นางเป็นภรรยาหลวง เจ้ายังต้องการอะไรอีก”
…………………….
