มบัติที่หลิ่วอวี้เฉินซื้อมาด้วยเงินทองของตัวเองเพียงเพื่อให้ถานซวงซวงอาศัยไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้จะกลายเป็นสิ่งที่เขาอยากทิ้งไปมากที่สุด
ถานซวงซวงยืนอยู่ที่หน้าประตูสายตาของนางมองจ้องไปยังบริเวณประตูไม่นานหลิ่วอวี้เฉินในชุดคลุมยาวก็ปรากฏให้นางเห็น
นอกจากนั้นยังมีกลิ่นเหล้าฉุนจนเตะจมูก
“อวี้เฉินท่านดื่มเหล้ามาอีกแล้วหรือ”
ถานซวงซวงเก็บสีหน้าเดินตรงไปยังหลิ่วอวี้เฉินพร้อมขมวดคิ้วถาม
“ท่านจะเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิตหรือแต่ก่อนท่านกตัญญูต่อแม่ของเจ้ามากเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยท่านจะไม่กลับบ้านอีกเลยอย่างนั้นหรือ”
หลิ่วอวี้เฉินสายตาไม่สบอารมณ์ในทันใดผลักถานซวงซวงออกมุมปากของเขานั้นแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ใช้สายตาเหยียดหยามมองเหยียดลงไปที่ผู้หญิงตรงหน้า
“ถานซวงซวงเจ้าไม่ลงรอยกับท่านแม่ข้าไม่ใช่หรือแล้วทำไมตอนนี้ถึงมาเกลี่ยกล่อมให้ข้าไปทำดีกับท่านแม่” ถานซวงซวงหัวใจเต้นแรง กัดริมฝีปากแน่น
“แม่ลูกบาดหมางกันข้ามคืนได้ที่ไหน อีกอย่างต่อให้ท่านหลิ่วฮูหยินทำอะไรกับข้า ข้าก็ไม่เคยแค้นเคืองท่าน แล้วทำไมข้าจะต้องไม่ลงรอยกับท่านด้วย”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” หลิ่วอวี้เฉินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ถานซวงซวงถ้าเจ้าไม่ได้เกลียดท่านแล้วใครกันที่วางหุ่นสาปแช่งท่านไว้ที่ใต้เตียง”
ใบหน้าของถานซวงซวงซีดเผือด รีบเงยหน้ามองหลิ่วอวี้เฉินอย่างสั่นเทา
นางซ่อนไว้มิดแล้วแท้ๆ ทำไมหลิ่วอวี้เฉินถึงหาเจอได้…
“อวี้เฉิน ข้าเปล่านะ ข้าไม่ได้…
