”
ถานซวงซวงตื่นตระหนกอยากจะเข้าไปกุมมือหลิ่วอวี้เฉินหลิ่วอวี้เฉินใช้แรงผลักถานซวงซวงลงไปกับพื้นอย่างแรง กล่าวด้วยเสียงหัวเราะเยาะ
“ถานซวงซวง เจ้าเกลี่ยกล่อมให้ข้ากลับสกุลหลิ่ว เพราะว่าเจ้าไม่มีสกุลถานคอยถือหางแล้ว เลยอยากจะมาเป็นฮูหยินรอง เจ้าล้มเลิกความคิดนั้นไปได้เลย ข้าไม่มีวันกลับสกุลหลิ่วอีก สำหรับข้าแล้ว นั่นมันเป็นเรื่องน่าอัปยศ! และข้าก็รู้ ว่าเจ้าก็เกลียดข้า!”
มือของถานซวงซวงนั้นเลอะเปรอะเปื้อนไปหมดและที่เข่าก็ได้รับความเจ็บปวดแต่ที่เจ็บปวดมากกว่านั้น คือที่ใจของนาง
ความจริง นางเคยเกลียดหลิ่วอวี้เฉิน
เกลียดเพราะวันนั้นที่ร้านขายยาวิเศษ เขาเลือกหลิ่วฮูหยิน และทอดทิ้งนาง!
แต่ที่เกลียดยิ่งกว่า ก็ไม่เท่ากับหลายปีที่ผ่านมา นางทุ่มเทความรู้สึกไปทั้งหมด!
นางทุ่มเทไปมากมายขนาดนั้น ผลสุดท้าย กลับกลายเป็นไม่เหลืออะไรเลย
“อวี้เฉิน” ถานซวงซวงยิ้มและลุกขึ้นยืน แววตาเต็มไปด้วยความอ้างว้าง ทุกข์ใจ และโศกเศร้า “ท่านคงจะลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้าไปแล้วสินะ หากไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิง…พวกเราคงไม่เป็นดั่งเช่นวันนี้ ทั้งหมดมันเป็นความผิดนาง!”
หากไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิง นางคงได้เป็นภรรยาของเขาไปนานแล้ว! และคงไม่เกิดเรื่องราวมากมายเช่นนั้นขึ้น
เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลนี้ ล้วนเป็นความผิดของเฟิงหรูชิง!
ถานซวงซวงกำมือแน่น ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความจงเกลียดจงชังและเดือดดาล จนทำให้ใบหน้าของหน้านั้นบิดเบี้ยว
