ตอนที่ 527 ฮ่องเต้สี่แคว้นที่ตกใจจนหงายหลัง (10)
“พวกตายยากน่ะท่านพ่อ ว่าแต่ท่านไม่รู้หรือว่ามันมีสำนวนที่ว่า คนดีอายุสั้น คนจัญไรนั้นอยู่ค้ำฟ้า ถึงหลิวหรงจะอยู่ไม่ถึงพันปี แต่ก็น่าจะอายุยืนกว่าคนอื่น แต่ข้าว่าอีกไม่กี่วันนางก็ต้องตาย”
แววตาของน่าหลานฉางเฉียนดูหมองหม่น เขาพูดต่อไปว่า “ทุกวันนางถูกพาตัวออกมาประจานกลางถนน ถูกผู้คนมากมายขว้างปาข้าวของใส่ แต่พวกนางก็ยังไม่ตายสักที ยาวิเศษที่หอแห่งแรกให้ไว้ช่วยประคองลมหายใจไว้ได้ ทำให้นางอยู่ต่อได้นานขึ้น แบบนี้ความโกรธแค้นของคนทั้งหลายจะได้มีที่ระบาย แต่ข้าว่านางชักจะอยู่นานเกินไปแล้ว”
คนที่ต้องการระบายความโกรธแค้น หามีเพียงแต่ทหารพวกนั้นไม่
ยังมีคนอีกมายมายที่สูญเสียคนในครอบครัวไป
ความทุกข์ทรมานใจของพวกเขา ต้องมีผู้ชดใช้!
เรื่องที่เกิดขึ้นในแคว้นหลิวอวิ๋น น่าหลานฉางเฉียนกลับมาแล้วจึงได้รู้จากคำบอกเล่าของคนอื่นๆ เพียงได้ยินคำบอกเล่าเหล่านั้น ไฟโทสะในใจของเขาก็ลุกโชนขึ้น
หากชิงเอ๋อร์กลับมาไม่ทัน แคว้นหลิวอวิ๋นคงถึงกาลอวสานไปแล้ว
ถ้าไม่มีความช่วยเหลือจากถังอิ่น ภรรยาและลูกสาวของเขา…ก็คงจากเขาไป
ความเจ็บปวดแบบนี้เขาคงรับไว้ไม่ไหว ดังนั้นความซาบซึ้งที่เขามีต่อถังอิ่นจึงยากเกินกว่าถ้อยคำใดๆ จะพรรณนาได้ และเรื่องที่เด็กคนนั้นทำประตูจวนแม่ทัพพัง เขาก็ไม่คิดถือสาเอาความอีก
“ยังไม่ตายก็ดี” น่าหลานหูหัวเราะหึ “นางแค้นเยียนเอ๋อร์ เลยจงใจทำชิงเอ๋อ
