้าปรากฏเลือดแห้งกรังเป็นสีน้ำตาล ราวกับนานมาแล้วที่ไม่ได้ทำความสะอาด
ข้างกายของนางคือเฟิงหรูซวงที่สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ในแววตาของนางยังเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
“ท่านแม่ ต้องโทษท่าน” เฟิงหรูซวงกัดฟันกรอด “ทั้งหมดเป็นความผิดท่าน หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ทำไมท่านต้องโกหกข้า”
หลิวหรงยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก
นางผิดเอง นางผิดไปแล้วจริงๆ…
ปีนั้น นางไม่ควรจะมีสัมพันธ์เกินเลยกับกู้เจิ้นหยาง ไม่อย่างนั้นนางคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ และคงไม่…ให้กำเนิดลูกสาวคนนี้ออกมา!
“เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมท่านถึงสู้น่าหลานเยียนไม่ได้ ทำไม”เฟิงหรูซวงกล่าวด้วยเสียงขมขื่น
หากไม่ใช่เพราะความไร้ประโยชน์ของนาง ก็คงไม่ต้องมากลายเป็นเชลย!
เรื่องเหล่านี้ ต้องโทษหลิวหรง เป็นความผิดของนางทั้งหมด!
ลำคอของหลิวหรงนั้นแห้งผาก รสขมแพร่เต็มภายในปาก แขนสองข้างกอดเข่าไว้พร้อมหัวเราะเย้ยหยัน “ข้าสู้น่าหลานเยียนไม่ได้สักอย่าง แล้วอย่างไร เจ้าก็สู้เฟิงหรูชิงไม่ได้นี่”
“ท่านแม่!” เฟิงหรูซวงหน้าซีดเผือด หันมองหลิวหรงอย่างไม่เชื่อสายตา
นางแทบไม่อยากจะเชื่อ ท่านแม่รู้แก่ใจถึงความเจ็บปวดที่นางแพ้ให้กับเฟิงหรูชิง แต่ยังจงใจพูดออกมา!
ครืด
ประตูคุกถูกเปิดออก
องค์รักษ์นายหนึ่งเดินเข้ามา กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “หลิวหรง เฟิงหรูซวง พวกเจ้าออกมาได้”
หลิวหรงแข็งทื่อไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวและความเจ็บปวดไ
